184 MoMMSEN: 
62, 5ı tumultus causa [wit Veronensis interpolator ita immutavit 
ut tieret fumultus causae fuerunt. 
p- 62, 55 On. Julius Mento consul Veronensi dieitur Genuenus Un. 
hulius omisso cognomine, quod etiam Cassiodoriana excerpta Livio adserunt, 
adsuto autem primo nomine, quod originem traxisse videtur ex praenomine 
male repetito (cf. p. 177 not.). 
p- 92, 51 qui legatorum nomen donumque et deum cu mätteretur et 
dont causam veritus ita pessumdedit interpolator, ut post causam intruderet 
cognovit. 
p- 99, 4 quae sacrorum secum ferenda, quae, qua vires ad ommia 
ferenda deerant, relinguenda essent consultantes similı interpolatione ita 
corrupta sunt in Veronensi, ut ef quae insereretur ante relimquenda. 
p- 102, 34 nec patıi haec ommia Galliam fieri cum librario nimium 
videret, pro Galliam inepte substituit a Gallıs. 
p- 104, 41 non amımı tantum in dies, sed [numerus] etiam vires|que] 
crescebant. Intra parentheses conclusa solus habet Veronensis. 
p- 108, ssq. qınd enim repetümus, quwd obsessam ex hostium ma- 
nibus eripwimus, si reciperatam \psi deserimus? Veronensis interpolator 
post manibus inserit eam, deinde pro ıpsi vocabulo substituit obsıdione, 
illius vim non satis assecutus. 
p- 110, 3 postquam Camillus orationis primam partem absolvit 
oppidi translationem uetarı relisione, secundum librum Veronensem ad 
secundum locum de necessitate migrandi ita transitum facit: at enim 
apparet quwidem .....mia nec ullis piacuhs expiarı posse. (Juae videntur 
adieeta esse a rhetore quodam, ut partes orationis facihus distinguerentur: 
nihil enim hoc quidem loco desideratur nec causa apparet, propter quam 
librarius haec omittere potuerit. 
p- 115, 45 post vallım quod est in uno Veronensi [a] milthbus mu- 
nıtum, manifesto glossa est. 
Haec similiaque qui considerarit in Veronensi inventa, cum Nico- 
machiani omnes quamquam quinque minimum saeculis post eum scripti 
a tali labe immunes sint, ne ille recensione Nicomachiana aliquantum 
profectum esse intelleget (quamquam Nicomachus fortasse non tam sua 
emendatione Livio profuit quam selecto exemplari aliquo antiquo et prae 
eius aetatıs vulgaribus emendato), nec negabit in summa re, ubi ratioci- 
