Zoologie. De Rhinocerote hichorhino. 177 
quam in speciebus viventibus huc usque notis minusque retrorsum ultra 
narium aperturas porrigebantur quam in plerisque earum excepto Rhino- 
cerote simo, tichorhino magis cognato, in Smithii figura saltem narium et 
angulorum oris similem rationem manifestante. 
Capitis superior facies (Tab. 11. fig. 1.) fere ovato-pyramidalem praebet 
figuram. Summa ejus, ut jam supra notatum est, latitudo in arcus zygo- 
matici posteriore parte, ossis frontis posteriorem partem contra animadver- 
titur. Ante et pone hancce partem capitis latiorem caput quidem pariter 
latum, praesertim in regione orbitali apparet, in universum tamen regionem 
temporalem latitudine cedit et retrorsum, magis vero adhuc antrorsum lati- 
tudine diminuitur. 
Pars frontis media posteriore sursum et retrorsum ascendente, nec non 
nasali minus elevata invenitur. Tempora depressa, vertex vero satis planus 
evadunt. Latera partis frontalis pone et ante oculos modice convexa, sed 
insimul devexa apparent. 
Ob partem verticalem et frontalem ascendentem et partem rostralem 
medio convexam in capitis superiore facie arcus duplex formatur, anterior 
longior supra ante medium convexus et posterior brevior, convexitate deor- 
sum spectans, qui in frontis anteriore parte confluunt. 
Praeter partem rostri apicalem, frontis posteriorem marginem, verticem, 
tempora et occiput, capitis Wiluiensis superior facies tota adhuc corio ob- 
ducitur, quod areas singulares binas ‘/, — 1'/,/"" profundas, anteriorem, ro- 
stralem seu nasalem, et posteriorem frontalem, cuti attenuatae impressas et 
limbo ejus humili, ‘, — 11," alto, interdum subevanido cinctas offert. 
Quae quidem areae jam a Pallasio descriptae faciei suae externae ratione a 
corio reliquo capitis differunt eamque ob causam omni jure pro locis, 
quibus cornua inserebantur sunt declaratae. 
Utraque area non solo periosteo, ut Pallasius (Nov. Comm. I. I. p. 592) 
Mém. sc. nat. T. V. 23 
