Zoologie. De Rhinocerote tichorhino. 203 
tinent et jam a Pallasio (Novi Commentar. Petropol. T, XIII. p. 446 et 
457 sqq. Tab. X.) aliisque naturae scrutatoribus, nominatim a Fischero et 
Eichwaldo Rhinoceroti,tichorhino omni jure tribuuntur. 
Ipsa quidem hac conjectura, quamvis veritati quam maxime consentanea 
videatur, quum huc usque hujus tantum generis Rhinocerotum speciei crania 
in Sibiria boreali sint eruta, unico tantum cornu, quod auctore Pallasio 
(4 L p. #47) una cum cranio integrum est reperlum certius et directius 
probatur*). Notandum praeterea est, longe plurimum cornuum effossorum 
numerum huc usque observatum non statu intesro in Europam pervenisse, 
sed fere omnia lateribus esse abscissa et a Sibiriae borealis incolis securium 
ope mutilata. Populi enim terras maris glacialis Asiatici finitimas habitantes, 
nominatim Yukagiri, teste Hedenstrüm (cf. Fischer sur le Gryphus an- 
tiquitatis p. 13) cornua Rhinocerotum fossilia indagantur ad arcuum elasti- 
corum praestantissimorum confectionem. 
Rhinocerotis tichorhini cornua, quorum fragmentum jam anno 1728 prope 
Quedlinburgum est effossum (cf. Zückert Beschäftigungen d. Berlin. Ge- 
sellsch. naturf. Freunde Bd. IL. S. 343 Tab. X. fig. 8), primus fusius de- 
scripsit Pallasius secundum quinque specimina in Sibiria reperta (Nov. 
Comment. / £) Cornuum descriptorum duo tamen integerrima tantum 
fuerunt et hodie adhuc in Museo Academiae Petropolitanae exstant, reliqua 
autem mutilata sunt. 
Recentioribus temporibus Fischerus (Recherches sur 1. css. foss. de 
Russie [. Sur le Gryphus antiquitatis Moscou :1836 4° cum tabula) atque 
Eichwaldus (Nova Acta Acad. Caesareo-Leopold. Nat. Cur. Vol. XVII 
P. IL. p. 750 Tab. LXIT) de cornubus Rhinocerotis tichorhini egerunt, non 
autem cornua integra, sed eorum fragmenta, i. e. cornua lateribus a popu- 
&) Areae cornigeraë in capitis Wiluiensis rostro observandae figura cum cornuum integrorum 
basi comparata pariter demonstrat, cornua a Pallasio descripta Rhinocerotis tichorhini re 
vera esse. 
26* 
