234 BRANDT. ‘Zoologie. 
quutus. E partium omnium, non autem singularum, accurata inspectione et 
comparatione enim differentiae morphologicae generales bene fundatae deri- 
vari tantum possunt. Qua de causa Blainvillio (ut infra fusius exponam) 
Rhinocerotis tichorhini et aliarum specierum evolutionem craniologicam ad 
cornuum volumen relativum reducere tentanti et characteres essentialiores 
craniologicos specierum (Osteogr. Rhinoceros p. 173 sqq.) eam ob causam 
nimis limitanti, annuere haud possum, etiamsi haud negarem, naturae per- 
scrutationis summam in factis specialibus ad principia quam maxime gene- 
ralia reducendis esse positam. 
Capur Il. 
Cranii Rhinocerotis tichorhini habitus in universum spectatus. 
(Tab. XII. XIV. XV. XVI) 
In universum quidem Rhinocerotis tichorhini cranium, ut jam Palla- 
sius et Camperus, nec non praesertim Cuvierus et recentiorum naturae 
scrutatorum ad unum omnes confirmarunt, habitu generali et ossium figura 
et compage typum in Rhinocerotibus obvium aperte manifestat. Mole tamen 
sua et ossium crassitie Rhinocerotis tichorhini speciminum maxime adulto- 
rum crania non solum omnium specierum adhuc viventium crania superasse 
videntur, sed reliquorum corporis ossium magnitudine respecta proportione 
sua maxima, majora quam in speciebus viventibus, apparuerunt, ut recte jam 
observavit Cuvierus *), sicuti alio loco fusius demonstrabimus. 
Cranium Rhinocerotis tichorhini mandibulae incumbens a latere et facie 
superiore inspectum specierum viventium omnium cranio, imo adeo fortius, 
quam in Rh, simi cranio, cui reliquis affinius apparet, magis elongatum, in 
media parte et ante medium autem quoad altitudinem magis elevatum, quam 
in Rhinocerote indico et javanico conspicitur et altitudinis ratione ex parte 
*) Recherches 4 ed. T. III. p. 164. 
