260 BRANDT. Zoologie 
nasalium anteriorem marginem haud attingit. Crista autem vel supra tuber- 
cula ossea et papillas prominet vel ipsas altitudine aequat, ita quidem, ut in 
animalibus aetate provectioribus major, in junioribus vero minor et interdum 
adeo magis lineae elevatae quam cristae similis appareat et longitudine quo- 
que diversam se praebeat. In craniorum quidem nostrorum plurimis in 
anteriore ossium nasalium dimidio tantum observatur et in nonnullis tan- 
tum paullo magis retrorsum extensa cernitur, ut in cranio a Cuviero (Re- 
cherch. s. les ossem. foss. ed. # Tab. 160. fig. 5) dipicto. Crista*) ceterum 
in omnibus fere craniorum nostrorum #speciminibus simplex, in uno tantum 
sulco vasculoso longitudinali fere bipartita evadit, — Sulci vasculares supra 
commemorali ramo arterioso, aperte ex utroque foramine supramaxillari 
emergenti, cornu nasalis labiique superioris nutritioni destinato, originem 
debent, qui in ramum superiorem et inferiorem dividitur. Superior in na- 
rium aperturae posterioris marginis sulco plus minusve profundo versus 
ossium narium superivrem faciem ascendit ibique in ramos duos, ramulos 
numerosos emittentes, divisus sulcos supra dictos efficit, inferior autem in 
ossium nasalium margine laterali discurrens versus rostri apicem tendit: — 
Interior ossium nasalium facies lateribus plus minusve excavata, praesertim 
in anterioris partis linea media eminentiam satis latam, trigonam in capite 
Wiluiensi, quod aperte junioris animalis fuit, distinctissimam, emittit, quae 
a facie superiore trigoni forma impressa septi narium anterioris dimidii exci- 
*) Cel. Eichwaldus (Act. Caes. Leopold. 1.1. p.751), ut supra jam notavimus, afferens: «Cornu 
itaque cristae nasali altae tumidae (?), acutaeque, ipsi apici maxillae superioris quam proxime in- 
sidebat» sine dubio cristam supra descriptam innuit, Equidem vero slaluerem ad coruu anterioris 
insertionem hanc crislam parum conferre, quum plerumque parum promineat, porro, ut caput 
Wiluiense luculenter demonstrat, in integris animalibus cute obducta fuerit et pro situ et magni- 
tudine anterioris cornu nasalis partis medio fulcram tantum praebuerit. Huc accedit, quod crista in 
craniis Junioribus parum vel minus evoluta sit, etiamsi areae cornigerae osseae magnae eorum distincte 
probent ipsorum cornua magnitudinis insignis fuisse. Deinde vero etiam in aliis Rhinocerotum 
speciebus (Ah. bicorni, simo, indico, sumatrano, javanico et leptorhkino), ut supra diximus, 
cristae longitudinalis loco sulcus invenitur. 
