Zoologie. De Rhinocerote tichorhino. 309 
emittit, collis sinum in duos, rarius in tres dividentem, in medium co- 
ronae vel ultra penetrantem, versus processum'angularem collis medii ante- 
rioris parietis tendentem eique plus minusve approximatum vel cum eo se 
se conjungentem*), ita ut ejus ope vallis anterioris sinus posterior exterior 
in tubulum commutetur, qui in dentibus, quorum coronae minus vel ultra 
medium saltem nondum sunt detritae, fossulam externam (ib. c) substantia 
vitrea limbatam supra descriptam componit. Interdum vero etiam praeterea 
sinus vallis anterioris (Tab. XI. fig. Ja) plica (d) e colle externo (e) emer- 
gente in sinulos duos anteriores disjungitur. 
Collium transversorum seu interiorum anterior (Tab. XI. fig. 1 — 1% 
Jf: f') (Colline seconde Cuv. 1.1; Vorderer Querhügel Kaup Akt. d. Urw. 
L. p. 3) oblongus et subrectus (e. c. Rh. javanicus) aut obliquus et deinde 
subfalcatus vel subarcuatus vel subflexuosus, parte interiore (ori obverso) 
libero seu apicali saepe latior quam parte exteriore, quacum colli exteriori (e) 
affigitur. Collis anterior pariete posteriore plerumque simplex et glaber, 
interdum tamen substantiae vitreae processulo plicato, simplici, minore (e. c. 
in molaribus singulis Rhincerotis leptorhini (Christol PL HE fig. 10) inci- 
sivi (Blainv. PL XII. Simorre) et Schleiermacheri (Kaup Ossem. Tab. XII. 
g. 5) vel majore (e. c. in molari Argentoratensi Rhinocerotis tichorhini 
(Blainv. PL. XIL.) auctus invenitur. Processuli modo laudati accessorii val- 
lem anteriorem plus minusve dividentes sinum anteriorem peculiarem ac- 
cessorium supra commemoratum componunt (cf. Tab. XI. fig. 9). 
Collium transversorum medius seu secundus (La troisiéme colline Cu v. 
Ghristol; colline postérieure Blain v.) cf. Tab. nostrae XI et XII. fig. 1, 
5— 15 g,g) colle anteriore (f, f’) subaequalis vel brevior vel subbrevior 
#) Processum brevem in coronae medium haud penetrantem Rhinocerotis incisivi (Blainv. 
PI. XII), binos Rhinocerotis Schleiermacheri (Kaup. Ossem, XZZ fig. 2) molares singuli 
praebent. Majorem Rh. bicornis (Blainv. PI. VII. fig. superior et media) et maximum Rhino- 
ceros tichorhinns offert. (cf. Tab. XI. fig. À D, E, e/” fig. 5 e/””). 
