Zoologie. De Rhnocerote tichorhino. 313 
(coronae biareolatae) in nonnullis autem (coronae triareolatae) invenitur vel 
sinu saltem distinctissimo repraesentatur (Tab. XJ. et XII.) fossula seu areola 
anterior (a) vero et posterior (b) sicuti externa (c), si invenitur, substantia 
ossea cireumdatae observantur. — In dentibus ultra medium coronae detritis 
omnibus usu continuato primum areola externa (Tab. XI. fig. 3 F), dein 
areola posterior (b) abit et anterior (a) in medio coronae sola restat. — In 
molaribus denique ad collum detritis etiam haecce areola plerumque non am- 
plius invenitur et corona dentis plerumque (1. e. molari primo, ultimo et 
haud raro penultimo exceptis) sensu transverso tetragona, fere tota ossea 
et substantia vitrea tantum anguste limbata conspicitur. 
Primum igitur sinus brevissimus (seu appendix accessoria) rarius obvius, 
vallis posterioris (Tub. XI fig. 9, 10, 11, d) quo facto fossula seu areola 
externa (1b. c.), utpote sinus vallis anterioris (a), dein vallis posterior fossu- 
lam posteriorem constituens (b) et denique vallis anterior (a) evanescit, ita 
ut primum vallium appendices (Sinus), (d, c) dein vallis posterioris (b) et 
denique vallis anterioris fossula (a) dispareant et fossulae atque areolae co- 
ronac posteriores (b, d) anteriore (a) citius extabescant. 
In universum autem observandum, molares anteriores mediis et poste- 
rioribus prius deteri et decidere, quum inter coronarum detritum etiam 
radices resorbeantur (Tab. XI, fig. 24). Interdum vero etiam mélares sin- 
guli (ut in cranio Tschikoiensi et Wiluiensi observavi) morbo affecti reliquis 
citius deteruntur et abeunt. 
Jam Cuvierus, deinde Christolius, Blainvillius alique de dentibus 
molaribus in aliis Rhinocerotum speciebus bifossulatis, in aliis autem trifos- 
sulatis loquuntur. Haud inutile igitur erit de hac re fusius inquirendi. 
Coronas molarium Rhinocerotum specierum ad medium detritas considerans 
cum aucloribus modo laudatis re vera invenio in medio coronie variarum 
specierum fossulam seu areolam externam (Tab. AT. c) non amplius reperiri, 
quum in aliis distincte appareat, ita ut variarum generis specierum dispo- 
Mém. sc. nat. T. Y. 40 
