Zoologie. De Rhinocerote tichorhino. 333 
coronae magis prominentes una Cum ipsa media parte coronae usu deperdita 
diametrum coronae longitudinalem, i. e. axi longitudinali maxillae parallelam, 
multo minorem, quam axi transversam manifestet, ita ut etiam in Rhino- 
cerote tichorhino molares ultra medium detriti, ultimo excepto, sensu trans- 
verso plus minusve tetragoni et ambitu Rhinocerotis javanici molaribus si- 
miliores inveniantur, quae quidem similitudo tanto major evadit, quod tune 
coronae facies externa costulis orbata medio pariter impressa figuram satis 
aequalem offerat (cf. Tab. XI. fig. 3). 
Fossulae à vallibus vel appendicibus vel sinubus eorum effectae in mo- 
laribus detritis, excepto plerumque ultimo quae sequitur rationem generalem 
offerunt. Fossula vallecularis anterior (Tab. XI, a), valli anteriori originem 
debens, oblonga, reliquis duplo vel plus major, et longior, medio latior, 
margine anteriore et posteriore brevissimis, semper vel axi longitudinali 
parallela vel subparallela. — Fossula accessoria ejus (fossula seu areola 
externa Tab. XI, XII. c) subrotundo-ovata, subtetragona vel cordata, a valle 
anteriore plerumque disjuncta ejusque dimidii anterioris margini externo ob- 
versa, saepe vero etiam cum ea conjuncta. Exterior ejus paries arcuatus, 
interior rectus vel subrectus. — Fossula vallis posterioris seu areola poste- 
rior (Tab. XI, b) exteriore parte terminali saepe major, plerumque ta- 
men externam subaequans, quoad figuram ovalis, roturda vel subsemilunaris, 
fossulae posterioris dimidii posterioris margini posteriori obversa. — Fossula 
vallis posterioris accessoria vel clausa et tetragona (Tab. XI. fig. 9 d) vel 
postice aperta (ib. fig 1%, 15 d) animadvertitur. — Quoad molarem ultimum, 
quum corona ejus dimidio terminali tantum triangularis (Tab. XI. fig. 14, 16), 
parte media et inferiore autem elongato — vel saltem subelongato — tetragona 
et postice angustior quam antice appareat (Tab. XI. fig. 15) facies tritoria 
ejus nunquam transverso - tetragonam exhibet figuram, parte supraapicali 
semper magis oblongo-tetragona et dimidio posteriore angustata conspicitur. 
Quum autem caput Wiluiense, molaribus duobus anterioribus exceptis, 
