Zoologie. De Rhinocerote tichorhino. 363 
Cornua Rhinocerotum e fibris parallelis, vel saltem subparallelis, setaceis, 
corneis, cavitate lineari, basi subinfundibuliformi, centrali munitis composita 
esse et ob fibras breviores partem ipsorum basalem externam componentes 
apiceque summo libere prominentes, basi asperrima, supra basin ad apicem 
autem glaberrima evadere, supra jam innuimus et ab aliis jam dudum est 
notatum. 
Fibrarum longitudo admodum variabilis observatur.  Mediae omnium 
longissimae, extimae vero brevissimae cernuntur, ita ut fibrarum longitudo 
a centro cornuum ad ipsorum peripheriam sensim et gradatim decrescat 
(Tab. V. fig. 5). Fibrae externae interdum minus pollicis longitudinem 
aequant, quum mediae e contrario duorum pedum longitudinem haud raro 
attingant vel adeo superent. 
Quoad diametrum transversam singulae fibrae ‘/,, ad ‘/,, lineae quadratae 
circiter aequant. Non omnes tamen fibrae crassitie aequali conveniunt, sed 
tenuiores earum crassioribus saepe ‘/, angustiores ipsisque admixtae inve- 
niuntur. 
Fibrae ceterum, etiamsi primo intuitu omnes parallelae, praesertim 
facie externa, appareant, in cornuum facierum lateralium sensu longitudinali 
dissectarum (ib. fig. 5, 6, 7) singulis certisque intervallis tamen articulorum 
in utroque latere subaequalium formam constanter exhibent, ita quidem, 
ut partis cornu basalis flexurae breviores magisque invicem approximatae, 
mediae longiores minusque approximatae, apicales vero gradatim longiores 
omniumque longissimae conspiciantur (ib. fig. 5), sicuti supra jam indicavimus 
(Lib. 1 Cap. F. (. 5). Facies modo dicta articulata versimiliter ab incre- 
mento fibrarum diversis temporum intervallis effecto, vix forsan, ut Eich- 
waldius L 1 voluit, quotanni, derivanda*). — Quum autem cornuum pars 

*) Secundum Retzium (Müller’s Archiv 1837 S. 494) etiam tubuli dentium per intervalla 
crescant, ita ut singulis periodis tubuli flexuram quandam incipiant et perficiant, quod quidem 
ipse quoque affirmare possum (cf. infra . 2). 
AG* 
