366 BLF A N DT: Zoologie. 
cutis frustulo admodum insigni eo ipso loco, cui cornua inseruntur, fossa 
cornu circumferentiae correspondenti, ut in alüis speciebus mihi notis, im- 
presso, quoad matricem cum fibris corneis adbuc cohaerentem observare 
potui supplementi instar paucis comprehendere baud  superfluum  pu- 
tarem. E fossae supra dictae externa seu superiore facie cutis pro- 
cessuli numerosissimi, densissimi, stratum 1'/, ad 2’! crassum exhibentes, 
basi subcrassiores, dein cylindrici, saepius ab initio geniculati, dein recti 
emergunt (Tab. V. fig. 1WH000) et singuli in singulam fibram corneam 
intrant. 
Pars matricis in frustulis cornuum cum matricis particula abscissis et 
aqua emollitis haud raro e parte inferiore canalis medullaris fibrarum 
extrahi potest et dein corpusculum conicum setae sinnlem acuminatum 
componit (fig. 14). 
Quae de Rhinocerotis tichorhini cornuum structura modo exposuimus 
accuratius dijudicantes, exinde apparet, ea ipsa e setis seu fibris invicem in- 
time conjunctis, ut antea jam ali naturae scrutatores quoad aliarum specie- 
rum cornua censerunt, re vera componi et quoad penitiorem structuram 
secundum meas observationes laminis mastucatoriis Rhytinae et Ornithor- 
hynchi, porro barbis Balaenarum , nec non setis et pilis esse comparanda, 
etiamsi inter pilorum et cornuum matricem satis insignes inveniantur 
differentiae.  Cornuum Rhinocerotum fibras pilis vel potius setis esse 
comparandas ex eo quoque patet, quod in cornuum ambitu, ut in Ru- 
minantibus setulae vel pi singuli, sparsi occurrant in cornuum substantiam 
periphericam sensim sensimque transeuntes*). Fibrae tamen Rhinocerotum 
cornua componentes a pilis genuinis et setis in eo differunt, quod substan 
tiae ipsarum periphericae ope quam distincte cellulosam et substantiae cor- 
*) Cornuum Rhinocerotum cum cornubus Ruminantium analogia et homologia vix verisimilem 
ceterum reddit assertionem a Lumnitzero (Isis 1858 S. 593) propositam, Rhinoccrotes cornua 
interdum dejicere. Fieri tamen osmnino posset, ut in speciminibus aelate quam maxime provec- 
tis cornua deperdantur, sicuti Wosnessenskius nuper in Ove nivicola observavit. 
