Zoologie. De Rhinocerote tichorhino. 375 
Carur VIII. 
De Rhinocerotis tichorhini cranii characteribus specificis e comparatione cra- 
niorum huc usque cognitorum Rhinocerotum viventium (RA. indici, javanict, 
sumatrant, africani seu bicornis et simi) et exstinctorum aliorum 
(Rh. leptorhini, Schleiermacheri et incisivi) derivatis. 
Ç 1. 
Animadversiones quaedam ad speciei nostrae characterum 
historicam evolutionem spectantes, 
Etiamsi jam Grewius (Mus. Societ. Reg. Londin 1681) Wormii ani- 
madversionibus mancis (Mus. Wormian. p. 313) de Rhinocerotum dentibus 
factis commotus reliquias osseas in Anglia, nec non Hollmannus (Commen- 
tarii Societatis Regiae Gottingensis T. 11. 1752 p. 242 et 265) alias prope 
Herzbergam in Germania sub terra pariter repertas propria sententia et Me- 
ckelii, qui Parisiis dentem ab Hollmanno ipsi communicatum cum Rhino- 
cerotis dentibus comparaverat, observationibus (Epistol. ad Hallerum Comm. 
Gotting. 1. L) innixus Rhinocerotum generi omni jure tribuerint de ipsa 
specie, cui adscribendae essent, disserere haud potuerunt. — Ipse adeo 
Pallasius, commentarios suos celeberrimos (Novi Comment. Petropolitan. 
T. XII. et XVII) de Rhinocerotum fossilium reliquüs in Sibiria detectis 
componens aliarum, quas nunc cognoscimus, hujus generis specierum crania 
vel ossa vel saltem icones et descriptiones eorum in usum vocare et cum 
reliquiüs Sibiricis comparare haud potuit, quum in libris et Museis ad unum 
omnes deessent, ita ut primus fuerit, qui Rhinocerotum generis cranium et 
nominatim speciei, quam nunc tichorhinum vocamus, descripserit et iconibus 
repraesentaverit. Grewius enim 1.1. dentes singulos, Hollmannus 1. 1. vero 
extremitatum ossa, vertebras et dentes ejusdem speciei ante oculos habuerunt. 
