Zoologie. De Rhinocerote tichorhino. 387 
des membres et que la forme générale de l'animal devait être beaucoup plus 
basse, beaucoup plus rampante”. 
Deinde etiam annotavit Rhinocerotem tichorhinum ab indico capite glabro 
diversum et africano similem fuisse ab africano et indico vero pilorum lar- 
gitate discrepasse. 
Post Cuvierum, quantum scio, recentiorum nemo de hacce materia 
exactius disseruit. Blainvillius enim (Ostéogr. p. 108) ossibus Rh. tichor- 
hini omnibus magnam quidem cum Rh. simo similitudinem tribuit et ab 
Asiaticarum specierum ossibus crassitie et brevitate magis differre attulit, 
comparationes tamen Guvierianis similes non solum non instituit, sed 
(Gb. p. 87) disquisitiones et conclusiones modo laudatas Cuvieri Illustris- 
simi parvi adeo facere et dubitationes quasdam quoad Rhinocerotis specimen 
Wilniense proferre tentavit. 
Quam maxime dolendum, quod cadaveris Wiluiensis, junioribus indivi- 
duis, ut supra ostendimus, omnino adnumerandi, qualitates generales ah in- 
ventore ne obiter quidem sint indicatae, ila ut capitis et pedis posterioris 
inferioris partis figura primum quidem a Pallasio et fusius a me ipso ac- 
curatius definiri tantum potuerit. Sunt tamen aliqua momenta, quae ad 
aliarum quarundam partium rationem ex parte saltem eruendam conferre 
valent. 
Rhinocerotem tichorhinum caput longissimum, extremitates vero humiles 
habuisse, ut acutissimus Cuvierus ex humeri et pedis posterioris, nec non 
ossis metacarpi longitudine cum cran longitudine comparatis commode et 
omni jure conclusit, pariter affirmare possum. Ossa humeri terna enim in 
Museo Academico servata, quorum unum una cum cranio, pariter obvio, 
inveniebatur, ?/, circiter cranti longitudinis tantum offerunt, quum in Rhi- 
nocerote javanico os humeri ?/, cranti longitudinis fere aequet.  Rhinocerotis 
tichorhini ulna porro cum Rh. javanici ulna comparata, nec non pedis 
posterioris dextri speciminis Wiluiensis inferior pars ab astragali superiore 
+49 
