400 B R PABINIPDN: Zoologie. 
antiquitatis des naturalistes Allemands Moscou 1836), refutans ungues avium 
ciganteos Sibiriae sic dictos Rhinoceroti tichorhino restituit. 
Quae pro unguibus avium censent cornua Rhinocerotum  ceterum 
a Yukagiris ad arcus valde elasticos conficiendos maximi aestimantur 
(Fischer ib.) 
Tabularum Rhinocerotis tichorhini capitis et pedum, nec non cran 
figuram et anatomicam structuram illustrantium explicationes. 
Tabula I. 
Figura 1. Rhinocerotis üchorhini speciminis Wiluiensis caput sine pilis et cornubus 
a latere dextro }/, magnitudinis naturalis. 
Figura 2. Idem additis pilis et cornu nasali, nec non frontali punctis indicato. 
Tabula IL. 
Figura 1. Ejusdem speciminis capitis superior facies, *, magnitudinis naturalis”). 
Figura 2. — inferior facies !/, magnitudinis naturalis. 
Figura 3 — anterior facies !/, magnitudinis naturalis. 
Figura 4. — posterior facies {/, magnitudinis naturalis. 
locis autem (ib. IV. 79 et 152) historicum Graecum celeberrimum non populum, sed animal fa- 
bulosam ornamenti causa a Scythis et Samiis adhibitum (cf. Herod. IV. 79 et 152) serius in 
nummis repraesentatum intelligere. Quoad Gryphos fabulosos III. Naturae scrutator Mosquensis 
praeterea addit, veteres, quantum scimus, inde a Plinio (Hist. nat. VIL. 1), Herodotum male in- 
terpretante, F Mela (IL. 14.) et Claudiano (Epist. ad Serenam) populum Grypum cum animalibus 
illis fabulosis (Gryphis) confudisse. 
*) Lithographi culpa pars anterior figurae 4 et 2 superior evadit. 
