. 256 BRANDT, Zoologie. 
Longitudo digiti secundi 1” 6” 
Longitudo hallucis 7°” 
Buffonius (Hist. génér. et partie.) primus fuit, qui sub nomine ,, Le 
Paille-en-queue à, brins rouges Phaëthontem phoenicurum descripsit. *) 
Buffonium sequuti sunt Lathamius, Gmelinus, Shawius. et omnes 
fere recentiores. Nonnulli, sicuti Femminckius aliiqte e. ec. Drapiez, 
ut supra notavimus, hancce speciem pro animäli prorsus. evoluto Phaëthon- 
tis aetherei habuerunt, quamvis hic praeter colorem remigum primariarum 
et secundariarum , rectricibus caudae elongatis in medio ‘et, parte apicali 
multo latioribus et alio modo formatis et pictis abunde differat.  Figura in 
Histoire d. Ois. avec planches enlum. (vulgo planches enlum.) data, exceptis 
pedibus false coloratis, avem satis bene repraesentat; imo adeo pulchritudine 
et cura seriores figuras a Lathamio et Shawio datas superat. In Vieil- 
lotii figura pedum dimensiones nimis auctae et aliae quoque partes non satis 
accurate sunt exhibitae. Figura a Brodtmanno apud Schizium edita 
melioribus quidem est adnumeranda, sed quoad colores non satis exacta con- 
spicitur, quam ob rem novam figuram haud superfluam putavimus. 
Num Phaëthon melanorhynchus, ut nonnulli naturae scrutatores existi- 
mant, sit Juvenis pro certo affirmare non ausim (cf. infra). 
Patria et Vila. 
Lessonius (Annal. d. scienc. nai. 1825 T. VI. p. 96; Isis 1831 p. 1269) 
commode in universum magnum Oceanum Africam et Indiam atque insulas 
archipelagosque affines ambientem, nec non Oceanum pacificum patriam 
hujus speciei designasse videtur. In insulis enim inter tropicos sitis Oceani 
magni australis nominatim in üis, quae sub nomine Palmerston -, Turtel - et 
*) Figura hujus speciei teste Duperrey (Por. T. I. P. II. p. 459) inter icones Commerso- 
ni in Bibliotheca Musei Pariensis servatas reperitur. 
