262 , BR AN DIT, Zoologie. 
Longitudo digiti secundi 1° 57 
Longitudo digiti ballucis 74" 
Willughbeyus primus (1616) brevem quidem, sed ad speciem distin- 
guendam sufficientem descriptionem ad specimen ‘in ‘officina Societatis regiae 
Lôndinensis asservatum, dedit sub nomine avis tropicarum. Willughbyum 
sequutus est Rayus et Sloanius. 
Kleinius quidem Plancum fecit, Plancum. tropicum appellans, sed de- 
seriptioni Willughbyi nihil essentialis addidit, 
Linnaeus pari modo, in systematis naturae editione . decima Phaëthontis 
speciem nostram. descripsit, sed synonymorum. haud 'parvum numerum at- 
tulit, ad alias species rectius referendum. Brissonius primus fuit, qui plures 
Phaëthontum species proposuit et de, qua nunc loquimur, formam  fusius 
accuratiusque adumbravit et satis bene depingendam curavit., Linnaens 
in systemalis naturac edilione duodecima formas, quas Brisso pius distinxerat 
generali nomine Phaëthontis aetherei complectitur. 
Buffonius Phaëthontum aethereum optime definivit figuraque pro tempore 
bona ad naturam depicta illustravit. : Lathamius Phaëthontem aethereum 
cum Phaëthonte flavirostri, cujus differentiam jam Brissonius et Buffonius 
agnoverunt, perperam conjunxit. Lathamium sequuti sunt Gmelinus, 
Cuvierus, Kuhlius et recentioribus temporibus Lessonius. 
Temminckius, ut supra jam monuimus , speciem nostram pro media 
aetate Phaëthontis phoenicuri censet, ad quam quidém sententiam accesse- 
runt quoque Drapiez et Ch. Dumont. 
Schinzius Phaëthontem aethereum utpote speciem peculiarem considerat. 
Equidem remigum colores, nec non rectricum caudae valde elongatarum*), 
latiorum speciei, de qua loquimur, cum tisdem partibus Phaëthontis phoenicuri 
. 
*) In specimine Phaëthontis aetherei (cf. figuram nostram) in Muséo Academico servato 
rectrices majores nominatim longiores evadunt, quam in speciminibus Phaëthontis phoenicuri. 
. 
