BAMBUSEAS 
MONOGRAPHICE EXPONIT 
Dr. F. J. RUPRECHT. 
Accedunt tabulae 17 cum analysibus specierum. 
(Lu le 6 Septembre 1839.) 
Bambusere, graminum nobilissimae, ob singularem vegetationis modum aeque 
ac commoda, quae praebent innumera, non solum physiophilorum veterum 
animum in se converterunt, ab incolis verum barbaris omni tempore aesti- 
mabantur, distinguebantur. 
À prima earum et antiquissima, quam servat historia notitia, quaeque 
eyclum 2000 annorum excedit, atque Ctesio ‘) et Alexandro debetur Magno”), 
a Plinio”) ad Lobelium (1571) Clusium (1601) Garciam (1605) Marcgra- 
vium (1648) Pisonem (1658) C. Bauhinum (1671) Rheede (1678) Plucke- 
netum (1696) Kämpferum (1712) J. Burmannum (1737) aliosque — arun- 
dinum indicarum cognitio nonnisi brevis, fragmentaria fuit, subinde erronea, 
Iorum synonyma nisi inextricabilia, saltem difficillime h. t. laudanda. 
Inclaruit tandem indefessus Rumph (1743). Arundarbores Indiae plu- 
res p. t. exacte descriptas reliquit, hucusque ob deficientes aut mancas e 
1: In libris de rebus indicis. Vide Herodotum. 
2) In epist. ad Aristotelem. 
3) Hist. nat. 
Mem. VI. Sér. Sc. math., phys. et nat. T. V. 2de part. Sc. nat. 12 
