p longa ab hine serie annorum puer admodum  periculosissimo | conflictarer 
morbo, Tu, Vir excellentissime, desiderio meo permotus, ad lectum mihi paene 
fatalem aecedere haud gravatus es. Verba, quae tum e tuo fluxere ore, novos 
mihi, Jam fere exstineturo, indidere spiritus, collapsasque refecere vires. lta vitae 
ac pristinae restitus valetudini, ad adolescentiam perveni; Tu vero, Vir gravissime, 
non modo mei haud oblitus eras, verum, altiora tentantem, potenti Tuo patrocinio 
ita adjuvisti, ut mirabiles naturae species, plantarum praesertim, quae torridam 
ornant zonam, mihi videre contingeret. BReducem e tam remotis antipodum re- 
gionibus, quas Tu jam antea peragrasti, eadem gratia fovere perexisti, qua prius 
ad bonam spem sublevare dignatus eras. Vix igitur, Vir celeberrime, Tuam ulla 
subibit admiratio mentem, eum, quem Tu puerum Tuo benigno conspectu 
novis auxisti viribus, adultiorem fovisti, nune, tacitis labentibus annis, ad senu 
limites deduetum, nihil ardentius exoptare, quam fructum longi ace indefessi sui 
laboris, Illi offerre, cujus auxilio germina prima evolvi coepere. Dabis itaque, 
quod spero, Vir excellentissime, id humanissimis precibus meis, ut pagellas has, 
talia recogitanti Tibi oblatas animo, benigne accipere non dedigneris. 
—— à E 9 
