memt—À 26Xt 
XXXVI. LABRI. 
Inter Labros et Sparos, genera marina piscium, quoad habitum 
aequae et totius structurae momenta, adeo precaria obtinet differen- 
tia, ut, nisl stabilito fixo aliquo charactere, vix distingui possint. 
Hunc vero in lina laterali sola quaerendum esse jampridem obser- 
vavi, quae etiam in pluribus alis generibus constans praebet crite- 
rum, vel numero, ut in Labracibus nostris, vel absentia, ut in 
Gobii, vel situ et constitutione, ut praesertim in numerosa gente, 
Labris atque Sparis; quae, si excluseris, ut recte Forskaleus fecit, 
Scaros, (quibus maxillae osseae pro dentibus exsertae, et quorum in 
gelidis nostris maribus nulla vivit species), maxillis labiatis, pinna- 
rum structura, totoque corpore et colorum varietate adeo inter se 
conveniunt, ut unicum naturale genus videantur constituere. In tanta 
autem specierum tam affiniumn farragine, vro facilitando. specierim 
cognitione et determinatione eo vel minuto charactere omnino uti 
licet. Labros itaque vocaverim omnes hujus affinitatis pisces, quibus 
sutura lateralis in corpore dorso vicina et parallela, ad initium cau- 
dae strenue deorsum incurvata, per media caudae latera continuatur; 
Spari autem mihi erunt, qui suturam lateralem ad finem pinnae dor- 
salis omnino abruptam, praeferunt; quam alia succenturiata linea 
supplet, inferius per caudae latera pergens. Reliqui enim characte- 
res, pinnarum nempe constitutio, operculorum lamina prior denticu- 
lata, posterior limbo membranaceo angulata, flabella branchialia, 
squamarum magnitudo, anatome et forma corporis, in omnibus spe- 
ciebus conveniunt. Secundum istam autem notam in posterum Ich- 
ihyologorum Spari et Labri, nunc promiscui, rite erunt dispescendi. 
Nec vero sine ichaographia cognitio specierum utriusque generis, 
