anno ab urbe condita 631° vel 632°. 413 
enim observasset, extremos versus tabulae A adiunctae huic a dextra tabulae 
E summis versibus continuari, versum legis XLV ita composuit, ut in eo 
A 41 E1B45 se exeiperent, quum apud Klenzium E 1 A 40 B 45 coniun- 
gerentur, quo facto Klenzianum versuum totius legis numerum uno versu 
auxit, iam ut pro octoginta novem versibus Klenzianis nunc nonaginta nu- 
merentur. Quo facto laminae A cum E coniunctae locum suum ad sinistrum 
tabulae marginem certius quam antea adsignavit. Postremo litterarum, quae 
fuerunt olim, integris etiam tunc totius tabulae versibus, numerum, inita 
(p- 54) ratione satis probabili, quadringenarium fere, excepto tamen primo 
versu maioribus litteris exarato, computavit, quotque de eo numero litterae 
in hiatibus singulis excidisse viderentur, apposito cuique versui uncisque 
incluso numero significavit. Ac sic quidem adornata eorum, quae exstant, 
editione, congestis quae de legibus repetundarum ante Sullam dietatorem 
latis ubivis prodita memoriae sunt, definitaque huius ipsius legis aetate, ad 
supplenda deperdita, ad rubricarum totiusque legis enarrationem auctor 
accessit. Cuius operis institutum pag. 75 quibus verbis ipse definierit, quo 
certiores inter nos fines regerentur, hoc loco adscribendum putavi. 
‚In enarranda, inquit, cum hac lege tum magis etiam agraria a solita 
et huic syllogae in universum unice apta brevitate aliquantum recessi; neque 
id factum est sine causa. Nam in monumentis, quae verborum ordinem 
plus minus continuum exhibent, perpetuo commentario opus esse non solet; 
quae enim ibi diffieilia et obscura inveniuntur, plerumque pauca sunt prae 
iis, quae facile leguntur et sine explanatione plana sunt. At in his laciniis, 
maximi iis quidem momenti cum ad linguam antiquam pernoscendam tum ad 
rei iudiciariae plenam accuratamque notitiam percipiendam, tamen nulla 
sententia superest integra, sed fracta omnia sunt et quasi quodam turbine 
divulsa, ut sine enarratione supplementisque nihil fere assequare neque quan- 
tumyis doctus nisi examinata re et perpensa singula recte intellegas. Id 
movit me, ut quae ad has leges ab aliis recte disputata reperissem vel per 
viginti annos (tot enim effluxerunt, ex quo in eas data opera inquirere coepi) 
ipse adnotassem, huius libri causa digererem et ordine exponerem, hoc in 
ea re consilium secutus, ut quae accepimus ita fracta, ut ex residuis de parte 
deperdita aliquam coniecturam capere liceat, ea quantum fieri potest redin- 
tegrarem, abstinerem autem ab eorum consuetudine, qui plane incertas et 
cuivis argumento facillime accommodandas reliquias supplementis obscurant 
