ab urbe condita anno 631° vel 632°. 419 
ad versum LXXIX"" scripta fuerant, ea a versu LXXIX° ad versum 
LXXXIV'" eisdem verbis intellegimus seripta iterato esse. Causam repeti- 
lionis quaerendam puto in mero errore artifieis, si tamen conductitia servi- 
lisve seulptoris aerarii opera, qui affabre incidere plane nesciret, artificii 
nomine digna est. Rem enim ita fere gestam fuisse mihi persuasi. Quum ad 
vocem ‚[cei]vitate’ ille pervenisset, idque verbum in aes incidisset, perspectum 
primum fuit, (ab ipso an a librario, qui opera eius usus fuerit, in medium 
relinquam) praescriptionem illam ‚Judex deinceps faciat’ ante verba ‚Sei is 
praetor’ versu LXXII", nec minus verba ‚eo magistratu’ eodem versu in- 
consulto esse praetermissa. Idem versu LXXIV deferatur verbum in deiura- 
turum, magis in magistratus, utrumque vocabulum per compendium secribi 
ratus, pessime transformaverat, sequente versu LXX V° maiorei partis pro parti 
posuit, versu LXXVT eo eo iudicio pro eo ioudicio scripsit. Hoc amplius 
‚vacationis’ vocabulum versu LXXVII cum ‚vocationis’ verbo, vulgari ac ple- 
beia vocis figura, commutaverat, indidemque per nimiam imperitiam atque so- 
cordiam vel in ‚provocationis’ nomen aberraverat. Ac praeter hos errores, 
qui ex iis, quae exstant, sine ulla mora cognoscuntur, pleraque alia addita 
omissave esse, litterarum deperditarum spatia suadere videntur. Quid face- 
ret? Quo minus suis locis omissa insereret, impedimento erat angustia spatii, 
quod est inter verba ‚feretur’ et, Sei is praetor (versu LXXII) interposi- 
tum. Versus non minus septem numero delere vel inducere per peculatus 
quidem suspieionem periculosum non dixerim: quod enim lege peculatus 
tenetur qui quid in tabulis publieis deleverit vel induxerit, (L. 8$ 1 Dad 
L. Iul. pec. 48, 13) ad instrumenta referendum est, non ad leges: poterat 
tamen propter falsi erimen dubiamque futuram tabulae fidem arduum videri. 
Abiecisse totam tabulam propter septem versuum vitium, nimium putabatur. 
Quid ergo? Id egit sive artifex sive librarius quod utilissimum visum fuit 
idemque facillimum. Statim initio versus LXXIX‘ abrupit medium sermo- 
nem et post vocem ‚[ceir]itate’ inserta inscriptione ‚Iudex deinceps faciat 
pr[incipe defuncto] ‚adscriptis deinde verbis ‚eo magistratu’, et vocibus 
deiuraturum, magistratus, maiorei parlis, eo eo iudicio in voces deferatur, 
magis, maiorei parti, eo ioudicio twansformatis, fortasse etiam correcto verbo 
‚provocatione’, universum locum repetivit longe quam antea emendatiorem. 
Quamquam quod pro verbis ‚satisfactum erit’ (versu LXXV) contra quam 
apta verborum constructio exigebat, secundo loco (versu LXXXII) posuit 
Gag 2 
