424  Rupvonrr: Ad legem Aeiliam de pecunüs repetundis, latam 
Glauciae lex valuit donec Cornelia lege L. Sullae, lata illaa.u. c. 
673 abrogata fuit. Sic enim illa refertur a Cicerone, ut videatur Corneliae 
praecessisse nulla interposita: ‚hoc totidem’ ait ‚verbis translatum caput est, 
quod fuit non modo in Cornelia, sed etiam ante in lege Servilia’ (p. Rab. 
P. 4, 9). Neque ibi Q. Caepionis legem significat a. 648 latam, quae fuit 
iudiciaria, sed ©. Glauciae de pecuniis repetundis, relato capite illo ‚Quo 
ea pecunia pervenerit. Itaque rei facti dieuntur nominatim lege Servilia fere 
usque ad Corneliam latam: C. Cosconius c. a. 652 (Val. M. 8, 1, 8), T. 
Coelius et C. Maso c. a. 656 (Cic. p. Balb. 23, 53 et 24, 54) P. Rutilius 
damnatus a. 662 (Cie. p. Scauro aput Ascon. p. 21 Or.), M. Aemilius 
Scaurus a. 663 (Ascon. p. 21, 15). 
Iam, si Servilia lex abrogata fuit per Corneliam, sequitur, eam, de 
qua quaerimus, a Servilia diversam esse ideoque errore manifesto teneri viros 
doctos, qui eam Sigonii fide C. Glauciae adtribuerint. 
Cui ergo tribuno eam ipsam legem adiudicabimus? M’ Acilio, patri, 
an tertio alicui eique ignoto ? 
In qua quaestione illud iam constat, Glauciae legi proxime antecedere 
Aciliam illius M’ Glabrionis, qui fuit Scaevolae (Quinti Mucii consulis a. u. 
621 eiusdemque iuris peritissimi) gener, M’ vero Glabrionis, qui praetor 
in C. Verrem iudicium exercebat, pater: id enim faciunt verba Ciceronis 
in Verr. act. I cap. 9. Nam comperendinationis, id est novi agendi diei et 
iteratae actionis, severitatem confert cum ampliatione illa mitissima absolu- 
tionisque futurae haud raro praenuntia ‚Glaucia’ inquit ‚primus tulit, ut 
comperendinaretur reus: antea vel iudicari primo poterat vel Amplius 
pronuntiari. Utram igitur putas legem molliorem? Opinor illam veterem, 
qua vel cito absolvi vel tarde condemnari licebat. Ego tibi illam Aeciliam 
legem restituo, qua lege semel accusati, semel dicta causa, semel auditis 
testibus condemnati sunt! Rursus nostrae legi proxime antecessisse Tuniam 
versibus XXIII et LXXIV° (LXXXIJ) efficitur, ubi post Calpurniam me- 
moratur lex, quam M. Iunius D. filius tribunus plebis rogavit et ex utraque 
lege refertur sacramento agi potuisse. De auctore et tempore legis Iuniae 
nihil certi memoriae proditum est. Vix tamen est ut ad alium Iunium refe- 
ratur praeterguam ad M. Silanum, qui princeps ex sua familia a. u. 645 
consul factus, adversus Cimbros re male gesta accusatus a On. Domitio 
propter unius hominis Egritomari paterni amiei atque hospitis iniurias apud 
