anno ab urbe condita 631° vel 632°. 439 
legio sit, constituto antiquitus et lieito scilicet. 5° Qui eius unde petitur eli- 
ens sit, cuiusve maiores in maiorum eius fide clientelave fuerint: nam ut tu- 
telae, ita clientelae patrocinia hospitia ad liberos posterosque descendunt, 
ac tametsi hereditario iure nullum eorum offieciorum ad alium transit, gente 
tamen redeunt (Cic. p. Rosc. Am. 37, 106, cum multos veteres a maiori- 
bus Roscii patronos hospitesque haberent — se in Chrysogoni fidem et cli- 
entelam contulerunt’ Div. Caec. 20 fin. Orell. 156. 3693. L. 16 $1 D de 
tutelis 26 1). His addiderim: 6° ‚queive ab eo, cum servisset, se liberaverit, 
quoiusve maiores ab eo eiusve maioribus se liberaverint’, quia nec testimo- 
nium dieunt inviti, (Coll. 9, 2,2 L.3$5 L.4D de testib. (22, 5) Plutarch. 
Mar. c. 5) nee admittuntur ad accusationem, nisi intersit ipsorum (L. 11 $1 
D de accus. 48, 2). Denique septimo loco, versu XI, quoniam spatia ab- 
unde suppetunt, ut publicae quaestoris necessitudini locus detur, eam ipsam 
coniunctionem ausus sum adiicere: ‚Sic enim’, sunt certe verba Ciceronis 
Div. Caeecil. c. 19. ‚a maioribus nostris accepimus praetorem quaestori 
suo parentis loco esse oportere: nullam neque iusliorem neque graviorem 
causam necessiludinis posse reperiri — Quamobrem si iure eum posses accu- 
sare, tamen, cum tibi parenlis numero fuisset, id pie facere non posses’ — 
„fatearis necesse est, te illi iniustum impiumque bellum inferre conari' — 
Neque fere unguam venit in contentionem de accusando qui quaestor fuis- 
set, quin repudiaretur’. Idem de sen. 14 f. de Cn. Plancio sie loquitur: 
‚Qui si mihi quaestor imperatori fuisset, in filü loco fuisset: nune certe erü 
in parentis, cum fuerit quaestor non imperü sed doloris mei! 
Altera eademque infamiae causa nulli continentur, nisi qui quaestione 
iudieiove publico condemnati sint, quod circa eos in senatum legi non li- 
ceat, quae verba e versu XIII recte puto Klenzium adiecisse. Praeterea 
lege quidem Iulia de vi publica, lege Iulia de vi privata, immo vero etiam 
lege Iulia munieipali excipitur: ‚qui eorum in integrum restitutus non est 
erit’ Verum id Klenzius merito non recipit, cum versu XIII nihil tale con- 
tineatur. Nam ne hi quidem adseribuntur qui calumniae praevaricationisve 
causa accusasse fecisseve iudicati sint, quamvis et in edicto praetoris enu- 
merentur (L. 1 $ 6 D de postul. [3, 1] L.4 pr. D de his qui not. 3, 2) et 
lege Iulia munieipali v. 117-120 vetentur in senatu decurionibus conscri- 
ptisve esse municipiorum. Multoque magis ceteri infames omittuntur qui 
ediceto praetoris pro alio postulare prohibentur praeterquam pro eo, quo- 
