444 Ruvonrrr: Adlegem Aciliam de pecunüs repetundis, latam 
versibus 142-158, apud Lucam evangelistam 2, 3 et Vlpianum libro de 
censibus tertio L. 4 $ 2 D de cens. (50, 15). 
Impedimento, quo quis minus legatur, sunt primo iniquitas, deinde 
infamia, tum aetas, porro domicilium, postremo absentia. 
Propter iniquitatem excluduntur qui magistratus minores inve senatu 
sint fuerintve, denique eorum qui magistratus quive in senatu sint fuerintve 
patres filii fratres. Quo loco quod maiores magistratus omittuntur ea ratio 
est, quia hos, quam diu funguntur, neque tutores praetor neque iudices 
dare potest, ne semet ipso quidem excepto. (Of. Fragm. Vat. 146. 174 et 
quae disputavi in libro eui inseribitur: Recht der Vormundschaft 2, p. 81; 
item L. 4 D de tut. et cur. (26, 1) L.4D de off. Praet. (1, 14) L.51 D 
de rec. q. arb. (4, 8) L.17 $4 D de excus. 27, 1). Sane finito officio ob 
eam rem mora non foret, sed tum etiam maneret suspicio iniquitatis. Quidni 
enim reis faverent cuperentque quibus eadem lege suae aliquando causae di- 
cendae periculum itidem futurum esset? Itaque maiores magistratus excipere 
non erat necesse. Quamquam longe alia de causa maiores hoc loco magistra- 
tus omissos esse et Klenzium statuisse video p. 29 et Mommsenium p.65, XI. 
Putant enim non tam praetermissos esse quam occulte significatos latere sub 
formula illa ‚queive in senatu siet fueritve’, versu XIII, quum praesertim qui 
e magistratu curuli abierint, illo tempore iure quidem senatores non fuerint, 
sed tamen sententiae in senatu dicendae ius habuerint. At vero et in hac 
ipsa lege, ubi de his agitur qui accusari repetundarum possunt, (v.I. VII) et 
in Cornelia lege (Cic. p. Cluent. c. 54. 57), omnes deinceps, etiam curules, 
magistratus enumerantur, et tamen additur ‚queive quoiusve pater senator 
siet’ sive ‚queive in senatu sententiam dixit dixerit'. Jam ut appareat: sub 
hac formula non curules, tanquam in aliquo angulo ac secessu abscondi, sed 
eos intellegi, qui nondum gesto magistratu lecti in senatum fuerint (Liv. 23, 
23). Itaque ne aediles quidem attinuit excepisse, nam hi quoque ‚stipati 
(ut Varro apud Gellium 13, 13 4, rettulit) servis publieis non modo prendi 
non poterant, sed etiam ultro submovebant populum’. Quod vero Goett- 
lingius (Römische Urkunden p. 40, 1, 16) ex hoc capite efficere tentavit, ut 
tribuni plebis, quaestores, tres viri capitales, tribuni militum legionibus 
quatuor primis aliqua earum, tresviri agris dandis adsignandis ne perfuncti 
quidem magistratu in senatum tum lecti sint, quamvis Valerii Maximi narra- 
tione 2, 2, 1 confirmari videatur, tamen minus caute ac cogitate videtur ab 
