anno ab urbe condita 631° vel 63%°. 457 
XXXIX. Res utei | quaeratur ab eo quei post quam nomen delatum erit, 
a..25. mortuos fujerit aut in exilium abierit. 
(66) Quoium nomen ex h(ace) l(ege) delatum eri[/, sei is, post ea quam eius 
b. 29. nomen delatum erit, prius mortuos fuerit, aut in ewilijum abierit, quam ea res 
[w]dicata erit, pr(aetor), ad quem eius nomen de|[/atum erit, eam] rem ab eis 
(188) item quaerito [deque ea re iudicari litesque eorum aestumari item iubeto, quasei 
sei is, quoius nomen ex hace lege delatum erit, prius mortuos non esset aut in 
exilium non abisset. 
Dicta in mortuum, eumve qui mortui loco est, sententia nullius sane 
momenti haberetur. (L. 2. D quae sent. [49, 8] L. 74. $ 2. D de iud. 
[5, 1] L. 42. $ 1. D de nox. act. [9, 4] L. 50. pr. D de fid. lib. [40, 5] 
L. 29. D de op. lib. [38, 1] L. 33. D de fidei. 46, 1). In heredes vero, 
etsi poenae non transeunt, tamen ‚rei ab eis quaerendae’ hoc est persequen- 
dae nomine et calculi ratione (nam aliud est rem ab aliquo, aliud de aliqua 
re quaerere) actio non solum transmittitur, verum intra annum duntaxat a 
morte eius qui arguebatur ex integro etiam instituitur. (L.2. DadL. 
Tul. .rep. [48,12] L. 2. C.. eod. [9,27]. L.. 33. D de ©. et A. 44, 7): 
Exempla suppeditant Plinius Ep. 3, 9. in hune modum ‚Ille (Caecilius Clas- 
sicus) accusationem vel fortuita vel voluntaria morte praevertit. — Nihilo- 
minus Baetica etiam in defuncti accusatione perstabat. Provisum hoc le- 
gibus, intermissum tamen et post longam intercapedinem Zunc reductum. — 
Bona Classici, quae habuisset ante provinciam, placuit senatui a reliquis 
separari, illa filiae, haec spoliatis relinqui. Additum est, ut pecuniae, 
quas creditoribus solverat, revocarentur'. Item Capitolinus in Pio c. 10. 
„si quos repetundarum damnavit, eorum liberis bona paterna restituit, ea 
tamen lege, ut illi provincialibus redderent, quod parentes acceperant’. 
Atque ita quidem res se habet lege Iulia lata. De lege Cornelia et 
antiquioribus quidam aliter statuunt propter fucatam quandam ornatamque 
narratiunculam Valerii Maximi (IX., 12. 7) Is enim C. Licinium Macrum, 
virum praetorium repetundarum reum ‚guum sententiae dicerentur’ quumque 
M. Ciceronem, qui id iudicium praetor cogebat, ‚praetextam ponentem vi- 
disset’, ad eum misisse refert, ‚qui diceret se non damnatum sed reum per- 
isse, nec sua bona hastae posse subiici’ itaque poenam morte praecurrisse. 
Qua re cognita Ciceronem de eo nihil pronuntiasse ei ita filium eius Calvum 
et ab inopia rei familiaris et a crimine domestieae damnationis vindicasse. 
Haec ille. At enim ipse Cicero (ad Att. 1, 4) disertis verbis tradit fuisse 
Philos.- histor. Kl. 1861. Mmm 
