466 Rrpvonrr: Ad legem Aciliam de pecunüs repetundis, latam 
Toudicum nomina in contione recitentur proscribanturque. 
XXXVIH. Quei ex C vireis apud | se ioudices L lectei erunt, eorum nomina pr(aetor)) 
a. 34. (76) in contione facito rejeitentur, proscripta propositaque palam apud for[um, ubei 
de plano recte legi possitur, habeto neque rem agito ante quam omnes iurarint 
b. 38. quei ex e]is C ioudicis L lectei erunt. $. 
Hunc titulum separandum putavi ad similitudinem eorum, quae ver- 
sibus XIV, XXVIIIL, LXV praecepta sunt. 
Ioudex nei quis disputet. $. 
(229 wei in eam rem ioudices L erunt, eorum nei quis de testium patronorumve 
’ 
verbis disputato neve testem palronumve interpellato. uei conira fecerit uo- 
p p p 9 
tiens quoınque fecerit eiei ZES ..n. multa esto, 8. 
Eius modi admonitionem et festinatio iudicum et intolerantia suasisse 
videtur. Exemplum affert Cicero (de fin. 2, 19, 62) his verbis: ‚ut A. Varius, 
qui est habitus iudex durior, dicere consessori solebat, quum, datis testibus, 
alii tamen citarentur: Aut hoc testium salis sit, aut nescio, quid satis sit; sie 
a me satis datum est testium.. Quum tamen poena statuta nulla esset, mirari 
non oportet si de eare quaesitum esse legimus. Etenim inter praecepta Q. Aelü 
Tuberonis super officio iudieis illud etiam ambigi ac dubitari Gellius (Noct. 
Att.14, 2 $16-20) refert: ‚debeatne iudex inter cognoscendum ea, quae dicto 
quaesitoque opus est, dicere et quaerere, eliamsi, cuius ea dici quaerique 
interest, neque dicat, neque postulet?’ — causamque de qua cognoscat, in- 
terlocutionibus suis ita exprimere consignareque, ut ante senlentiae tempus 
— signa et indicia faciat motus atque sensus sui?’ Plerosque etiam nudum 
illud praeceptum migrasse demonstrant querelae de causis corruptae eloquen- 
tiae in hanc formam: ‚ipsam, inquit auctor (c. 39), guin imo curam et dili- 
genlis stili anxietatem contrariam experimur, quia saepe interrogat iudex: 
causam quando incipias? et ex interrogalione eius incipiendum sit, fre- 
quenter probationibus et testibus silentium patronus indicit’: ubi patroni no- 
mine itidem intellegendus iudex est: ‚patrocinari enim’, ut verbis Gellü 
(14, 2. 16) dicamus, ‚prorsus hoc esse aiunt, non iudicare! — 
Qui praeter hos quos laudavimus a Mommsenio loci afferuntur p. 67, 
eos ego in aliam sententiam acceperim. Nam Tacitus ann. 1, 74 de ‚rupta’ 
ille quidem, verum non iudieis, sed Tiberü ‚Zaeiturnitate’ agit. Quodque 
apud Plinium (ep. 2, 11) ‚Tuccius Cerealis consularis iure senatorio postu- 
