anno ab urbe condita 631° vel 632°. 477 
a.42. e.2. satione primo quo/que die deferatur isque quaestor [ab eo quei ex h(ace) I(ege) 
(126) multam supremam debebit primo quoque die eius pequniae praedes utei accipiat 
aut bona eius poplice possideantur facito. 
In tabula ahenea, quae Bantiae reperta est, incerta aetatis Graccha- 
nae scripta lex exstat, qua lege de bonis eorum, qui essent ea lege damnati, 
Mommsenio auctore, v. 11-13 cavetur in hune modum: ‚Sei condemnatus 
[erit quanti condemnatus erit praedes] ad q(uaestorem) (12) urb(anum) det 
aut bona eius poplice possideantur facito. Sei quis mag(istratus) multam (13) 
inrogare volet [quei volet, dum minoris] partus familiae taxsat, liceto eiq(ue) 
omnium rerum (13) siremps lex esto, quasei sei is haace lege [pequniam 
quae s(upra) s(cripta) est, exegisset' \]. Quibus verbis multam damna- 
tioni exaequari et ex hac causa possideri bona itidem posse, plus quam ma- 
nifestum fit. 
b. 46. Judices in co]nsilium quomodo eant. $. 
221 Pr(aetor uei ex h(ace) I(ege) iuldicium exercebit, postguam semel dieta 
»q »uposEg 
causa testesque auditi fuerint, quei in eam rem ioudices L lectei sient, eos apud 
se convenire iubeto eieique unum iudiceem communem legant facito. Quei de 
XLVI. Sue : ; er SR 
2.43 extr. fMaioris parltis eorum, quei aderunt, sententia lectus erit, sei is nondum pl]ur[imis 
e. 3. lique]|re deixerit, praetor [quei] ex h(ace) I(ege) quaeret, ita pronon][ziato: 
(120) Amplius deliberandum videri. Tum iterum causam deici queique in eam iudices 
b. 47. L erunt in consilium ire iubeto. Wbei duae partes iudicu]m, queiquomque ad- 
222 erunt, iudicare [negaverint, quo minus praetor, quei ex h(ace) I(ege) quaeret, 
Rd p ”g se) I 
amplius de ea re quaeri, queique in eam rem ioudices L lectei sient in consilium 
ire dubeat eius h(ace) I(ege) nihilum rogato. 
Medium nescio quem de iudicibus legi iussisse lex videtur, qui inter- 
veniat inter praetorem et iudices, qui consilium cogat, quique de iudicum 
sententiis ad praetorem referat. Movet, quod singulari numero induci vi- 
detur ‚qui nondum plurimis liquere deixerit’, quum alioquin singuli iudices 
negare ipsi soleant sibi liquere. (Cie. p. Caec. 10, 29. p. Cluent. 28, 76). 
Neque ita longe repetenda exempla erunt. Statim enim recuperator ille 
unus communis nobis occurrit, apud quem e lege collegii fontanorum v. 18 
ceteris recuperatoribus simul iurandum est. Qua de re ad decemviros re- 
misisse, qui hastam centumviralem cogunt, supervacaneum fere videri potest. 
Constitui iudicem communem, nullum qui magistratum gerat, nisi de 
communi omnium maiorisve partis iudicum qui adfuturi sint sententia, omnino 
posse negaverim. Qui si non coierint, aut coacti non decreverint, iussu 
