anno ab urbe condita 631° vel 63%. 481 
accusator oppresserat. (ua re questus Hortensius erat adimi comperendina- 
tum, qui tum fuit lege Cornelia, fuerat etiam Servilia. Ad quae respondet 
Cicero: ‚accusatoris causa, ut bis ageretur, constitutum est’ — ‚Glaucia 
primus Zulit, ut comperendinaretur reus: antea vel iudicari primo poterat 
vel amplius pronuntiari. Firam — putas legem (tibi) molliorem? opinor 
illam veterem, qua vel eito absolei, vel tarde condemnari licebat. Ego tibi 
illam (veterem) Aciliam legem restituo (omissa prima oratione perpetua), 
qua lege multi semel accusati, semel dicta causa, semel auditis testibus (et 
absoluti et) condemnati sunt —’ ‚puta te non hac tam atroci (Glauciae et 
Sullae, quae habet in se molestissimum, bis ut causa dicatur) sed illa 
lege mitissima (Acilia) causam dicere. Accusabo: respondebis, (semel) te- 
stibus editis (prima actione) ifa mittam in consilium, ut eliamsi lex (haec 
Acilia vetus) ampliandi faciat potestatem, tamen isti turpe sibi existiment, 
non primo iudicare. 
Debitorum nomina ad quaestorem deferantur. 
b. 48. Pr(aetor), quei ex h(ace) I(ege) quaeret, utei quod recte factum esse volet, que|m, 
(215) quam ob rem et quantum pequ[niae ex hace lege populo Romano dare oporteat, 
ad quaestorem, quoi aerarium vel urbana provincia obvenerit, primo quoque die 
Jacito deferatur eique quaestori ab eo, quei eam pequniam populo debebit, prae- 
XLIX. de|s dentur aut bona eius poplice possideantur facito. 
Popularis enim actio, qualis lege Pompeia (apud Mommsenium n. 208) 
et Quinctia constituitur, in hanc speciem non caderet, quoniam rei publicae, 
non singulorum, interest, de pecuniis repetundis recte iudicari. 
e 9. De] reis quo modo iudicetur. $. 
(111) Vbi duae partes iudicum, quei ader[un?, de ea re, quam in rem iudices 
erunt, liquere sibei (!) eamque rem se iudicaluros esse deixserint, pr(aetor), quei 
b.49. (212) de ea re quaeret, utei eis iudice]s, quei iudicare negarint, semovant[ur, ceteri in 
reum ioudices(?) considant (?) facito. Quei semotus erit, quotiens quomque 
(') ‚De hac re mihi satis haud liquet’ dixit Plautus Trin. 2, 1. 7. Zumptii (p. 23) supple- 
menta ‚rem se nosse di.werint explendae lacunae non suffhiciunt. 
(2) Ceterorum iudicum mentionem praecessisse docemur verbis versus LII ‚in eos ceteros 
singulatim iudices’. 
(?) ,Quo quidem die primum iudices citati in hunc reum consedistis’ sunt verba Ciceronis 
in Verr. Act. II. Lib. 1. cap. 7 $ 19. Diversum est officium arbitr. Nam arbitrorum est 
ad locum, sive in rem praesentern ire, unde etiam nomen duxerunt. 
Philos.- histor. Kl. 1861. Ppp 
