anno ab urbe condita 631° vel 63%°. 485 
quoque duritiam, quae ferro’ esse ait, ‚nec flamma nec carbone utili’. Vasa- 
que buxina (ita enim legendum, non byssina) Paulus (3 6, 67) cum erystal- 
linis et argenteis et vitreis componit. Itaque mirum ni in aqua etiam aut 
subsidat lignum durissimum aut certe mergatur. Idque Plinius (16, 40, 76 
n. 3) testatur his verbis ‚Spississima ex omni materie, ideo et gravissima, 
iudicatur ebenus et buxus, graciles natura, neutra in aqua fluitat, nec su- 
ber, si dematur cortex, nec larix. 
Quod quum et longitudinem sortium et latitudinem lex definiat accu- 
ratissime, non dubitavi ea quoque adiicere quae aequandis sortibus essent. 
Etenim ‚iniquae sortes’, quarum Vergilius (Aen. 6, 322) et Suetonius (vita 
Claud. 3) meminerunt, sive ‚altenuatae’ aut ‚extenuatae’ ‚quales apud Livium 
21, 62 et 22, 1 inter prodigia numerantur, aequo iustoque iudicio facile 
possunt esse impedimento. Vnde apud Plautum (Cas. 2, 6. 34) Stalino 
‚Conicite’, inquit, ‚sortis nunc iam ambo hac — Vxor, aequa’. Olympio: 
‚Noli uxori credere’. Stalino: ‚Habe animum bonum’. Olympio: ‚Credo 
hercle hodie, devotabit sortis si attigerit’. Itaque caveas ne solum modo in 
oraculis ‚guae’ ut Cicero (de Divinat. 1, 18, 34) ait, ‚aequatis sortibus du- 
cuntur’, velut in sortibus Praenestinis vel Antiatium tabellis (Cie. de Divin. 
2, 41. Suet. Tib. 63. Orelli inser. 2485) eiusmodi aequationem supersti- 
tionis causa retentam credas.. Eadem enim observatio fuit in comitiis et 
suffragiis populi, ‚dum cistella (sive sitella) defertur, dum aequantur sor- 
tes, dum sortitio fit’, quae sunt verba Ciceronis apud Asconium (in Corne- 
lianam p. 70) relata. In iudiciis etiam lex Pompeia iubebat, ut coram ac- 
cusatore ac reo pilae, in quibus nomina iudicum inscripta essent, aequaren- 
tur, dein rursus postera die sortitio iudicum fieret unius et octoginta, qui 
numerus quum sorte obtigisset, ipsi protinus sessum irent. Tum ad dicen- 
dum accusator duas horas, reus tres haberet, reusque eodem die illo iudi- 
caretur: prius autem quam sententiae ferrentur quinos ex singulis ordinibus 
accusator, totidem reus reiiceret ita ut numerus iudicum relinqueretur, qui 
sententias ferrent, quinquaginta et unus. Auctor rei est idem Asconius (in 
Milonianam p. 40, 18). Exstatque fragmentum tabulae aheneae in museo 
Mediceo, repetitum a Klenzio (pag. IV. not. 3), sed accuratius ad aes a 
Ritschelio tab. III a, denique aMommsenio, inscriptum n. 208, in quo pila- 
rum istarum aequandarum mentio fit identidem his fere verbis: 
