anno ab urbe condita 631° vel 632°. 491 
coeperit, non puto tum impedimento fuisse, si ex hac lege absolutus reus 
fuerit. Princeps enim Titus vetuit ‚de eadem re plurimis legibus agi’ 
(Suet. Tit. 8. L. 14 D de aceus. [48, 2] L. 41 D de poen. 48, 19). Ideo- 
que nominatim infra cautum videbimus ne ex lege Calpurnia Iuniave actio 
movealtur. 
(22) De reo condemnand][o. 
d. 3. Sei eae iudicum sententiaje ibei plurumae erunt Condemno, pr(aetor) 
(265) qu[ei ex h(ace) I(ege) quaeret, ita pronontiato: Fecisse videri. 
‚Ibi esse’ dieitur, qui in ea cogitatione est, ut faciat aliquid. Terent. 
Heaut. 5, 2, 29. Clitipho: ‚Irrides in re tanta, neque me quidquam consilio 
adiwas? Syrus: Immo et ibi nune sum et usque id egi dudum e. q.s. 
Ibidem 3, 1, 63 subsensi id quoque Dllos ibi esse et id agere inter se clan- 
culum. Lex Collegii Fontanorum versu 21 ‚Recuperatore unoquotque [in 
iusiurandum adacto, actor ‚Fae]ito uti iuret, isque sibi testium causa esse 
dicet, magis(ter) quam [primum facito iudicetur'.] 
Condemnationis formulae variae exstant. ‚Parum cavisse videri, ut 
Festus p- 235 refert, pronuntiat magistratus, cum de consili sententia ca- 
pitis quem condempnaturus est’. In alia causa Verrem pronuntiantem Cicero 
(in Verr. Act. 2. Lib. 2. cap. 38 $ 93) indueit: ‚Sthenium litteras publicas 
corrupisse videri’. Cum nostro iudicio illud ‚Fecisse videri’ optime qua- 
drare videtur, quod non modo Cicero affert (in Verr. 5, 6, 14 in Pison. 
40, 97) sed et ipsa lex suppeditat versu ÄXLI. 
De iudicio dimit(t)endo. 
Seive non fecisse videri seive fecisse videri pronontiatum fuerit, pr(aetor) 
quei ex h(ace) I(ege) quaeret, iudices, quei eam rem iudicaverint, eo die dimittito, 
eisque sed fraude sua de eo iudicio decedere liceto. 8. 
Non obstat sententiae, quam feci, quod litibus aestimandis ulterius 
operam dare iudices debent. 
Non enim statim exspirare dimissum pro potestate iudicium ideo- 
que litibus aestimandis cogi rursus posse concludere licet ex Sosipatri causa, 
de qua Cicero (in Verr. Act. 2. Lib. 2. cap. 29 $ 70) ‚Res ait illo die 
non peroraltur: dimittitur iudieium’ — 72. ‚Non dubitabat Minueius, qui 
Sosipatrum defendebat, quin iste, quoniam consilium dimisisset, illo die 
Qgq 2 
