502 Ruvonrrr: Adlegem Aciliam de pecunis repetundis, latam 
populeive nomine lis aestumata erit, legati adessint('), deum(*) nei longius 
C(entum) dies edat. 
Observatum supra fuit tributi nomen nondum neutro genere in lege 
scribi, sed uno masculino ut apud Plautum in Epidico 2, 2, 43, ubi haeec 
leguntur: ‚Tributus cum imperatus est negant pendi potesse: illis quibus 
tributus maior penditur, pendi potest', item apud Catonem; ‚cum tributus 
exigitur', quae verba servavit Nonius 3, 252. Nam, ut Gellius (13, 21, 
19) observat: ‚hic peccatus’ quasi ‚peccatio recte Latineque dicitur, sicut 
‚hie incestus', non qui admittit, sed quod admissum est, et ‚hie tributus’, quod 
‚tributum’ nos dicimus, a plerisque veterum dicta sunt. ,‚Hic’' quoque ‚adle- 
gatus’ et ‚hic arbitratus’ pro ‚adlegatione' proque ‚arbitratione’ dicuntur, 
qua ratione servata ‚arbitratu’ et ‚adlegatu meo dicimus. 
Est autem tributus sive tributum eiusdem pecuniae inter plures homi- 
nes pro rata portione facta distributio. Eaque fit aut inter debitores, qui 
certam quandam summam conlaturi sunt, aut inter creditores, quibus de- 
betur, aut inter utrosque. Inter debitores fit distributio veluti lege Rhodia, 
ubi iactu mereium facto omnium contributione sareitur quod pro omnibus 
datum est (L. 1. L. 4. pr. D de Lege Rhod. 14, 2). Inter debitores et 
creditores si ex privato in publicum pecunia contribuitur a provincialibus, 
ut stipendii nomine militibus distribuatur (L. 27. $ 1. D.de V. S. [50, 16] 
Gai. 4, 27. Paul. ex Fest. p. 367 M.). Denique inter creditores solos 
edicto praetoris tribuitur merx peculiaris quodve inde receptum fuerit, quo- 
tiens sciente domino ea merce servus negotiatus sit. Fit enim tributio pro 
rata eius quod cuique debeatur, adeo ut si ea merx quodve inde redactum 
fuerit, creditoribus non sufficiat, dominus perdat privilegium deductionis 
et si maiorem partem erediti deduxerit minusve ceteris tribuerit, tributoria 
conveniri possit (L. 1. pr. L. 5. $ 7. 19. L. 7. $ 2. L. 19. D de trib. act. 
14, 4). Atque eadem aut simili ratione in hoc iudicio, quod de pe- 
cuniis repetundis constitutum sit, qui iudiei consilioque eius satis fecerint 
(') Ita operarius per imperitiam scripsisse videtur. Sceribendum erat: adsienz ut apud 
Terentium Ph. 1, 5, 83. Ad. 4, 4, 10. Assiem est etiam apud Plautum Ps. 4, 1. 16 et 
4, 7. 13. Verum etiam Potessim legitur apud eundem Pers. 1, 1, 41. 
(°) In hoc verbo denuo scalptor lapsus est: etenim deum scripsit, quum scribere debe- 
ret: dumm. 
