520  Reporrr: Ad legem Aciliam de pecunüs repetundis, latam 
repetundis interim postulaverat, apud Iuventium Laterensem praetorem reum 
fecit, quod diceret pecuniam ex patris sui C. Claudii bonis pervenisse ad 
Servilium et praevaricationis causa depositum (') esse #255 LXXXI eamque 
pecuniam ob C. Claudium absolvendum datam, condemnato eo, tanquam 
quadam condietione causa data causa non secuta repetebat. Amentiam hane 
suo iure admiratur M. Coelius, nam et patrem iure damnatum confitebatur 
Attius et eorundem iudicum consilio, qui patrem damnaverant, patris me- 
moriam videbatur concredere. Praetor enim, sine dubio lege, quae de pe- 
cuniis repetundis tune erat, ita jussus, ‚millit in consilium eosdem illos, qui 
lites aestimarant, iudices’. Ergo lex Iulia et ipsa praetori quidem de prae- 
varicatione quaestionem dat, qui nunc est, iudicare vero illos iubet qui 
tunc fuerant. 
Atque huiusmodi iudieium tum demum dubitationem haberet, si, qui 
leges scripserint, de praevaricatione ita sensissent, quemadmodum apud 
Ciceronem (or. part. 36, 124-126) accusator; iidem quum ita interpretati 
sint, ut apud eundem defensor, iam nullus labor est. Haec enim ille: ‚si 
in reo, pecunia absoluto, rursusque revocalo, praevaricationem accusator 
esse definiat omnem iudicii corruptelam ab reo; defensor autem non 
omnem sed tantummodo accusatoris corruptelam ab reo: sit haec contentio 
prima verborum, in qua, etiamsi propius accedat ad consuetudinem men- 
temque sermonis defensoris definitio, tamen accusator sententia legis niti- 
tur: negat enim probari oportere, eos, qui leges scripserint, ratum habere 
iudicium, si totum corruplum sit; si unus accusator corruptus sit rescin- 
dere: nititur aequitate: ut illa quasi scribenda lex sic esset, quaeque tamen 
complecteretur in iudieiis corruptis, ea verbo uno praevaricationis compre- 
hendisse dicitur: defensor autem testabitur consuetudinem sermonis, verbi- 
que vim ex contrario reperiet, quasi ex vero accusalore, cui contrarium est 
nomen praevaricatoris, ex consequentibus, quod ea litiera de accusa- 
tore solet dari iudici: ex nomine ipso, quod significat eum, qui in con- 
trariis causis, quasi varie esse posilus videatur’. Quo loco ex consequen- 
(') Nimirum apud sequestrem Cic. p. Cluent. 32, 87 „An ut praevaricaretur? Jam id 
quogue ad corrumpendum iudicium pertinet. Sed quid opus erat ad eam rem iudice 
(Staieno) sequestre? et— quamobrem tota ista res per Staienum potius, hominem ab utroque 
alienissimum — quam per bonum aliquem virum ageretur et amicum necessariumque com- 
munem ?’ 
