anno ab urbe condita 631° vel 63%. 521 
tibus sic argumentatur defensor: de praevaricatione tabellam dari iudici, de 
corrupto iudicio non item, neminem enim posse in sua causa iudicem esse, 
ergo praevaricationem esse non omnem iudieii, sed solam accusatoris a reo 
corruptelam. 
Vna in re Acilia lex multo est quam Julia scripta diligentius. In illa 
enim est si ‚maiori parti satisfactum erit nomen quod ex hac lege praevari- 
cationis causa delatum exve reis exemptum esse, tum ut de praevaricatione 
constare videatur. Sequitur ut aequo numero sententiis absolvatur (!). 
At vero in uno et centesimo capite legis Iuliae ita erat: ‚Quod eorum iudi- 
cum maior pars iudicarit id ius ratumque esto’. Ergo si aequo numero 
sententiae fuissent, neque absolutio rata esset, neque condemnatio: neutra 
enim profecta erat de maioris partis sententia. Itaque in illa causa M. Ser- 
vilii ‚cum aequo numero sententiae ‚fuissent, Laterensis leges ignorans, pro- 
nuntiavit, quod singuli ordines iudicassent: et ad extremum ut solent: Non 
redigam. Postquam discessit et pro absoluto Servilius haberi coeptus, le- 
gisque unum et centesimum caput legit in quo ita erat: Quod eorum iudi- 
cum maior pars iudicarit id ius ratumque esto: in labulas absolutum non 
rettulit, ordinum iudicia perscripsit-postulante rursus Appio, cum L. Lollio 
transegit et se relaturum dixit. Sie nunc neque absolutus neque 
damnatus Servilius de repetundis saucius Pilio tradetur (nam de divi- 
‚natione Appius cum calumniam iurasset contendere ausus nen est Pilioque 
cessit et ipse de pecunüs repetundis a Servilio est postulatus et praeterea de 
vi reus a quodam emissario suo, Titio, factus est. Recte hoc par habet'. 
LXXVI. c. 11. De ceivitate danda. $. 
LXXXII. De ceilvitate danda. &. 
Iam sequuntur praemia veri accusatoris, qui quum civis non esset, 
reum peregerit, itidem operarii oscitantia repetita. Compositis enim sanatis- 
que reliquiis haec fere sententia apparitura est: 
(‘) Similiter in lege quam Quintilianus fingit (decl. 365) maior pars iudicum ad solam 
condemnationem trahitur, non etiam ad absolutionem. Ibi enim ita est ‚Quod (quam poenam) 
maior pars iudicum statuerit’ Cui legi satisfieri tentat Quintilianus, si inter septem iudices 
tres idem sentiant, dum reliqui inter se dissentiant. Non utique enim duas partes exigi, effici 
verbis ‚Quod statuerit’ non ‚Vtrum statuerit’. 
Philos.-histor. Kl. 1861. Uuu 
