anno ab urbe condita 631° vel 63%. 531 
aörüv ZEousia nal algerıs (7), Eav re Ev rals mallv. 19)rgirw mare ro0s iious 
venous BovAwvrau given Qui N Em rav AueregwV doy,evruv em Irarızav gırWv, 
dav Te im morews &Aeudegas av dia TeAous | (v. 20) Ev FH diRia Tod Önmou Teu 
"Punalwv WEWEVRUIDV, od dv mooaIgWVTUL, erws Enel To nolı]rugıov megi TouTWv TuY 
Foayuarwv Yiırmral. Videtur novis civibus lege dari, quod ceteri pactione 
et stipulatione efficere debebant, qualem Cato (de R. R. c. 149) inter leges 
contractus rettulit: „Sz quid de üs rebus controversiae erit, Romae iudicium 
fiat’. Quo revocanda est regula illa iuris antiqui, cuius in fori praesceriptione 
mentio fit L.29 C de pactis (2, 3): ‚omnibus licere, his quae pro se intro- 
ducta sunt renuntiare'. Simul illud intellegitur, optione data, peregrinos 
ex hac lege aceusatores meliore, quam Siculos iure fuisse. Hi enim per- 
petuo iure de eo quod civis cum cive eiusdem civitatis ageret domi certabant 
suis legibus, quod civis Romanus a Siculo peteret de eo Siculus iudex da- 
batur: quod Siculus a cive Romano, civis Romanus iudex fiebat. Haec 
enim et similia de Sieulorum iure Cicero (in Verr. Act. 2. lib. 2. c. 13) 
disputat. 
Quae iudicia facta iudicatave fuerint, quum Graeci illi socii reipublicae 
causa domo abessent ea instaurari et de integro iudicari placuit, his verbis: 
‚Sei qua [iudicia de eis absentibus postguam domo profectei sunt | (5) facta 
sunt, ea utei in integrum restitujantur et de integro iudieium ex s(enatus) 
e(onsulto) fiat.’ Interpretatio ita vertit: ‚u wa zgırmgıa (21) megi aurav ür- 
ovTuv WETE TO En TIS margidog opunTaı yEyovora Eoriv, TaUTa omWs Eis üHe- 
[oJ«ı[ov] droxarastasn nal EE ünsgaiov »gırnguov nara | (22) 70 runs wuyarnreu 
doyma yernra ©. 
Actionis duplici via exire diem posse constat: una, si temporalis 
actio sit, velut honoraria, aut sponsoris et fidepromissoris obligatio, qui lege 
Furia biennio liberantur: altera, si absens actor ad vadimonium non occur- 
rat. Itaque illo quidem modo actiones, hoc vero res periturae sunt. Dif- 
ferentiam et Livius observat (39, 8) quum ait „fuga multis actiones et res 
peribant’ et senatus demonstrat his verbis: ‚ei re rıs rgoSeruia mage[A]nAuSer, 
db oc ex is margidos ray Önueriww moaymaruv TOV Nueregwv Kagıv seuncalv), 
un Tı ToUTo To Toayua aureis Braßegov yeryraı | (16) unde rı aürcic dia rauryv 
Tiv airiay EAarrov elpJeryraı, ande Tı EAasTov areas MEramogever Sau moagTew 
ET. $ 
(') C£.L.1$1.L. 21. p. D ex quib. caus. mai. (4, 6) L.2 C. de rest. mil. (2, 51). 
Xxx?2 
