continua fere sylva a mavi balthico ad extremum usque orientem 

 te» ta sit. Etiam in Lithuania et praesertim Caucaso hodie rarissi- 

 mum est animal et in Asiae interioribus plane ignoratur. Quod cum 

 ita sit et quasi adventitium in antiquo orbe Urum esse suspicio in- 

 de moveatur, Americae autem septentrionalis copiosissimi Bisontes, 

 cum Uro nostro ejusdem speciei esse dubio fere careat, Uri et ar- 

 menti nostri primam orJginem e novo orbe derivandum esse fit ve- 

 rosimile, quantumvis problematicus videatur modus, quo per tantum 

 aequoris spatium olim in Europam transire potuerit animai tantae 

 moljs; nisi forte antiquam de Atlantide traditionem in auxilium vo- 

 care volueris, sive statuas dduvianis fluctibus abreptum magna cele- 

 ntate ex America in Europam appulisse. Neque minus mirum est 

 stirpem spontaneam adeo ferocis et valentis animalis fere totam ab 

 homine debellatam et jugo subjectam nunc esse et tamen usque in 

 ultimum Asiae angulum cop ose domesticam pasci, ubi in desertis 

 nulla spontanea superfuerunt. — De Uris Lithuaniae Rzonczinsky 

 €t Kleinius loc. cit. ■ — Moldaviae Urum, cujus caput a principe 

 quondam Dragosch pro insignibus principatus adscitum fuit , celebra- 

 vit princeps C antemir et etiamnum in Moldavia dari Urum testa- 

 tur Sulzer in Dacia illustrata (*). De Caucasicis Uris notitiam in 

 schedis reliquerunt Collegae quondam percelebres Loviz et Gul- 

 itenstae dt. llle asserit, circa quinque montanum Caucasi promon- 

 torium (Beschtau) ab Abassorum principe Islaniy aliquot ante septua- 

 gesimum elapsi saeculi annis, occisum finsse Urum, cujus inter cor- 

 nua intervallum septemdecim pollicum fuit, et qui e fasciatim secto 

 tergore lorum dedit 99 pedum anglicorum longitudinc. Contra Cel. 

 Giild enstaedty qui ad Uruch fluv. borealis Caucasi, in spelunca 



(•) Gcschhhte dcs Traasalfinisihcn Dacictis, vol. I. p. 71, 



3i 



