524 = 



II. F A L C O N E 



Rapaces diurnas a Linnaeo conjunctas in tria genera dispo- 

 nere visum est, tantundem characteribus inter se distincta, ac J-^id- 

 tures: Nobilissimos primo loco posui, bellatores Falcones, sequantur 

 regiae, vi sua tremendae Aqudae, ultimoque loco erunt inertiores 

 istis Accipitres. 



Falcones omnium Facillime distinguuntur : rostro brevissime 

 adunco, ad apicem utrinque bidentato , respondente in inferiore man- 

 dibula utrinque incisura ; cera crassa, in qua narium aperturae ro- 

 tundae, papilla in medio prominente. Dein proprium his est digi- 

 tum in pedibus exteriorem, laxa plica adnexum, transversim extror- 

 sum detorquere, praesertim quum falculis prehendunt; et in genere 

 habent digitos valde elongatos, subtus verrucis articularibus insignes, 

 et falculas cum tenuitate fortissimas, elongatas. Alae et cauda om- 

 nibus rjgidae et elongatae, ad velocissimos in aere motus adaptatae; 

 pleraeque et altivolae. Nidulantur quoque in alto et cruenta praeda 

 vivunt, ignobilem cibum aversantes. Omnibus color in prima aetate 

 variabilis, unde multa apud auctores confusio. Hyeme deraigrant in 

 temperatas regiones, comites migratoriis avibus, cum quibus et re- 

 deunt ad solitos nidos. Ad venationem praesertim dociles sunt, et 

 praecipuum spectaculum praebent F. Gyrfalco et peregrinus, nec mi- 

 nus pro sua parvitate delactabilis Aesalon. Species secundum aeta- 

 tem et varietates mire multipKcarunt auctores tam Falconum, quam 

 accipitrum, sed omnium maxime Gmelinus in Systemate Linnaeano. 



12. tF A L C O Gyrfalco. TAB. III. 



F. cera pedibusque coerulescentibus , corpore longitudinaliter 

 maculato, caudae apice concolore. 



