VII. L A N I I. 



Lanii, nescio quo fato, hucusque ab omuibus ad Rapaces diur- 



nas seu Praepetes nostras relati fuerunt. Non taraen sunt magis ra- 



paces quam Corvi, et C. glandario, injausto , Stelleriano ita affines, 



ut Laniis ad Praepetes relatis, omnis Oscininu series continuanda fo- 



ret. Immo Linnaeus quoque affmitatem summam agnovit, dum 



Corvum infaustum suo genere exemtum Laniis inseruit, non magis 



feliciter, quam Faros : garrulum , biarmicum et caudatum, aeque di- 



versos a Laniorum genere. Ante omnia ad Oscinum ordinem reman- 



dandos esse Lanios, probant more^ et cautus, qui nulli Praepetum da- 



tus est; ut taceam formam rosiri huic magis esse analogam. Lanios 



in Camtschatca plane deesse Stellerus auctor est. 



5 5. --L A N I U 5 major. 



L. cinereus, subtus albus, pectore undulato, facia per oculos nigra. 



Lanius cinereus maximus, Auctorum, Alhin. av. H. tab. i3. 



Brisson. ornitli. II. p. 146. sp. 2. 

 Pica cinerea brasihensis, Edwards. glean. tab. 3 18. 

 La Pie-grieche, Buffon. orn. I. p. 296. tab, 20. mala. Dau- 



benton. icon. col. n. 445« 

 Great Shrike, Latham. syn. 1. p. 160. n. 4« 

 Rossice nomine toto generi communi abusive Sorokopud (qua- 

 draginta pondo) appellari solet; vere autem Soroput (quod sub 

 diluculum volet) dici deberet; in Siberia et parva Russia etiam 

 Tatarskaja Soruka (Pica tatarica) et quibusdam locis ShuVak 

 audit. Bocharo - tataris Bydaigak; Tataris Sibiriae Baleidshak 

 et Gorguldei. 

 In Rossia boreali, omnique Sibiria frequens, maxime in sylvo- 

 sis, etiam hyeme ngidissima in densis sylvis montanis, circa Jeni- 



5i 



