ANCHO R'A RIU M. Prix de 1737. 269 
duplicis contemplatione magnâ cum laude verfatus eft. Sed 
ea peculiarem efflagitarent differtationem. 
STI. 
Anchoræe pofitum ; qui cateris melits conducat invefligarioni 
naturæ lineæ propofiræ Brachii, dererminare. 
[x prolato de figurâ brachii anchoræ problemate , illud 
- infolens profe@ù effe videtur , quod una determinanda linea 
eft, infinities autem infinitus linearum numerus quæri poflet. 
Cüm enim infinities variari queant pofitiones anchorarum 
conantium brachiis fuis penetrare fundum maris , & modis 
infinitis variari itidem ratio inter vim gravitatis & trahentem 
vim ; mirum quot, pro variantibus hifce principis, curvæ 
poffent confiderari. Atdumtaxat unam conftituere debemus. 
Jgitur refpicientes ad naturam mutationum pofitionis an- 
choræ ; & ad pofitiones ipfas ; inter hafce’eam feligamus 
oportet, quæ fæpiflimè anchoris ipfis conveniat, & quæ 
figendis iifdem, atque immobilibus detinendis majus habeat 
momentum. 
Hanc autem eam effe reor, quâ anchoræ planum perpen- 
diculare fit ad planum fundi maris. Quamvis enim dum jaci- 
tur anchora , brachia decumbant , ut fuperiore in Articulo 
oftendimus , eadem tamen rotantur ; ac , ligneo axe decum- 
bente , conflituuntur lineis fuis in perpendiculari plano 
( quemadmodum citato in Articulo eft démonftratum : ) eo 
autem in plano ubi exiftunt , maximam vim ad fundum pe- 
netrandum poffunt obtinere ; maximamque fundi refiften- 
tiam offendere queunt anchorarum pedes. Itaque deinceps, 
ad inveftigandam lineæ brachii naturam , anchoræ polfitu , 
quo anchoræ planum , ad planum fündi maris fit perpendir 
culare , utendum effe plané exiftimo; eodemque utar, 
Li iÿ 
