über Marcellus Burdigalensis. 449 
70) cap.26 p. 184. ad calculum remedium mirum sic. hederam 
quae in quercu natafuerit, vulnerabis cupro, et permittes humorem, qui 
inde manaverit, indurari in modum gummis, postea sublatum condito re- 
solves, et admiscebis, et bibes quotiens usus exegerit. 
71) cap.26 p.185. in cubili canis urinam faciat, qui urinam non 
potest continere, dicatque dum faecit, ne in cubili suo urinam ut canis faciat. 
72) cap.27 p. 190. tormina patientibus multi ventrem viventis ana- 
tisadponunt adfirmantes, transiremorbumadanatem, eamque mori. 
73) cap.27 p.196. ad profluvium et incontinentiam ventris reme- 
dium sic. spongiam, quae in pruno silvestri vel in spina autinrosa 
silvestri nascitur, colliges et supra batilum torrebis et diligenter teres. 
74) ibidem. ut explorari possit ex latentibus morbis, qui sit ille 
qui vexat infirmum comprehendique qualitas vitii et pars viscerum possit, 
catulus foetae canis lactens die ac nocte cum eo qui laborat accumbat. 
is postea sectus inspieitor, translatusque in eo morbus haud difficile 
notatur, ita tamen ut aeger ei lac de suo ore frequenter infundat. 
eum tamen catulum cum fuerit exsectus obrui oportet. nec ab re est, si 
triduo idem catulus vivens cum aegro maneat. vitium enim aegri transire 
in eum usque adeo certum est, ut moriatur catulus, hominemque morbis 
latentibus relevet. 
75) cap.28 p.200. carmen ad rosas sive hominum sive animalium 
diversorum sic. palmam tuam pones contra dolentis ventrem et haec ter 
novies dices: stolpus a coelo decidit, 
hunce morbum pastores invenerunt, 
sine manibus collegerunt, 
sine igni coxerunt, 
sine dentibus comederunt. 
76) cap.28 p.200. si ventrieulus perversatus (?praevexatus) fuerit 
alicui, aguam bibat unde pedes laverit suos, et de lana ovis, quae a lupo 
oceisa fuerit, ad ventrem suum alliget. de herba quoque quae muris 
auricula dieitur novem folia tollat et cum piperis granis novem terat et ex 
aqua bibat per triduum. 
77) ibidem. radix inulae in vino decoquitur, deinde succus ejus ex- 
primitur, potuique datur ad tineas enecandas. sed ea radix postea quam 
eruta est, terram non debet adtingere. 
Philos.- histor. Kl. 1847. Lil 
