Wattenbach: Über die Secte der Brüder vom freien Geiste. 529 



und Sterbenden und die Besorgung der Leichen. Davon ist in dem 

 älteren Berichte keine Rede. 



Doch wir lassen jetzt die Aussagen des Johannes von Brunn 

 seil ist folgen. 



Ego frater Johannes de Brunna ordinis Predicatorum, interroga- 

 tus fui a f'ratre Gallo ejusdem ordinis et inquisitore heretice pravi- 

 tatis in regno Bohemie, si vellem sub juramento dicere meram veri- 

 tatem de secta beghardorum et beginarum et (in) libertate spiritus 

 vivencimn. Respondi quod libenter dicerem, nam ego fui xx annis 

 beghardus et octo annis vixi 1 in libertate spiritus, et in istam sectam 

 intravi hoc modo. Cum essem in Brunna, habens uxorem legittimam, 

 et cuidam ibidem familiaris essem, quesivi ab eo, qualiter ad vitam 

 perfectam possem pervenire. Qui instruxit me, quod vita beghar- 

 dorum in paupertate viventium esset 2 perfeccior omni statu in mundo 

 existentium, quia perfeccius veritatem ewangelicam imitarentur, quam 

 quicunque alii, sive sint clerici sive religiosi sive layci; et cum ab 

 eo quererem, quomodo ad illam perfeccionem pervenirem, respondit: 

 'Vende omnia que habes et da pauperibus, qui in dicta paupertate 

 sunt viventes'. Et cum quererem, quid facerem cum uxore mea, 

 respondit quod nichil tenerer 3 uxori, nisi in quantum michi placeret, 

 et bene possem eam dimittere. Et cum dicerem, quod vellem super 

 hoc habere consultos sacerdotes, respondit quod non, quia ipsi te a 

 proposito averterent, ideo quod maxime odiunt vitam nostram per- 

 fectam. Sicque ab eo recepta licencia et ab uxore non obtenta, et 

 venditis omnibus bonis que habui, dedi medietatem uxori, et cum 

 parte mea transsivi Coloniam, et intravi domum pauperem cum pre- 

 dicto Nicoiao magistro meo, et hec domus sita est juxta Sanctum 

 Stepphanum in nova civitate, et cum in predicta domo essem , genua 

 flexi ad informacionem magistri mei coram fratribus dicte 4 domus, 

 petens me ex caritate 5 recipi, quibus respondentibus , quod me liben- 

 ter reciperent per duos vel tres dies, ita mansi cum eis usque mane. 

 Mane autem facto, procurator eorum quesivit a me, quid ego apud 

 pauperes et contemptibiles facerem, utrum paupertatem voluntariam 

 (observare) et ab omnibus contempni vellem. Cui ego humiliter re- 

 spondi: 'Vere, frater, ego vobiscum desidero manere, quousque me 

 Dens ad statum perfcccionis adduxerit'. Respondit ille: 'Cum sero 

 fratres conveiierint, tunc tu debes coram ipsis genu flectere, et ab 

 eis humiliter petere, quod stare cum ipsis te permittant' . Quibus 

 factis dictus procurator una cum aliis fratribus me duxit ad partem 



1 fixi Hs. 2 est Hs. s teneret Hs. * dicti Hs. 5 caritati Hs. 



48' 



