COMMENTATIONIS 
DE LEGIBUS IUDICHSQUE REPETUNDARUM 
PARS I 
LECTA IN CONSESSU ACADEMIAE D. XVI M. TANUAR. MDCCCXLV 
A 
CAR. TIMOTH. ZUMPTIO- 
AUCTORE, 
nn repelundarum (sive simplieiter repetundarum) actio vocatur 
in iure Romano quae certis legibus instituta est in eos, qui, dum pote- 
state utebantur publica, pecunias, quas non oportebat, arguerentur cepisse 
ab iis, qui potestati eorum subiecti essent. Hoc cum ipsae leges et 
causae, de quibus deinceps diceendum est, probant, tum probat Cicero, 
qui de ayaritiae vitio dicens libro II de offieiis c. 21 sie ait: Caput 
autem est in omni procuralione negotü el muneris publici, ut avariliae 
pellatur eliam minima suspicio — Modo enim hoc malum in hanc rem- 
publicam invasit. [Nondum centum et decem anni sunt, cum de pecunüs 
repeiundis a L. Pisone lata lex est, nulla antea cum fuisset. At vero 
postea tot leges et proximae quaeque duriores, tot rei, tot damnali_cet. 
Avaritiae igitur crimine tota res nititur. Alia quaecungue iniuste facta 
essent a magistratibus Romanis adversus homines imperio subiectos pro- 
pter varias causas odii iraeque, libidinis, erudelitatis, stultitiae, dummodo 
pecuniarum contra leges captarum crimen abesset, aut aliis legibus quae- 
stionibusque vindicabantur, veluti ne quis iudicio eircumveniretur, de si- 
carüs, de falso, de maiestate, aut nullis omnino legibus vindicari pote- 
rant, sed senatus animadversioni aut populi ultioni relinquenda erant. 
Hoc igitur velut fundamento rei posito, de qua sumus acturi, 
praemittendum videtur etiam aliud quasi prineipium iuris Romani. Eit- 
enim dudum erat usu receptum, priusquam exceptionibus singularum le- 
gum sanciretur, ne quis magistratus populi Romani, dum potestatem 
haberet, aut privatae rei causa in ius vocari aut criminaliter accusari 
posset apud iudicem ordinarium. 
Philos.-histor. Kl. 1845. A 
Sa 
Delfinitio. 
8.2. 
Magistra- 
tus Rom. 
in ius vo- 
car non 
potuisse. 
