4 Car. Zumpr, 
quam Plutarchus in vita M. Marcelli reum non tribunum plebis sed 
aedilem fuisse, collegam Marcelli, tradit, ac veri similius est propter im- 
ploratum tribunorum auxilium. Sed indubitata est accusatio tribuni ple- 
bis M. Octavii, eui Tib. Gracchus collega, quod pertinaciter plebis com- 
modis refragaretur, diem dixit anno 133.a. Chr., ac perfecit ut et conde- 
mnaretur et potestate privaretur. Ambobus censoribus C. Claudio et Tib. 
Sempronio a. ante Chr. nat. 169 C. Rutilius tribunus plebis diem dixit 
perduellionis in comitiis centuriatis, quod ab iis tribuniciam potestatem 
in ordinem coactam criminaretur. Nec multum abfuit quin C. Claudius, 
qui prior causam dixit, condemnaretur. Auctor est Livius libro XLIII, 16. 
Etiam absentes, qui imperium haberent, hac ratione ad causam dicendam 
retracti ex provinciis inveniuntur, cum ad populum ferretur ut iis abro- 
garetur imperium, sicut factum legimus a. ante Chr. nat. 105 in Q. Servilio 
Caepione, qui proconsul in Gallia male adversus Cimbros pugnarat. Ro- 
mam revocatus a C. Norbano trib. pl. ad populum accusatus est et in 
vincula coniectus bonisque publicatis capitis damnatus, nec nisi fraude e 
carcere elapsus postea exul Smyrnae vixit. Verum haec omnia rarissima 
sunt ac paene prodigii instar habentur. 
Senatus quidem eos, qui ab ipso potestatem acceperant, e pro- 
vincia Romam reyocare poterat ad causam dicendam, sed populi consen- 
sus requirebatur in iis, qui populi iussu potestatem habebant. Exemplum 
habes in senatus consulto apud Livium XXIX, 19seq. de Q. Pleminio 
legato ipsoque P. Scipione proconsule. Legatum senatus, qui potestatem 
dederat, vinciri et Romam deportari iussit: de proconsule retrahendo 
cum tribunis plebis actum est, cumque illi consensissent, praesumpto po- 
puli quoque consensu missi sunt cum reliquis senatus legatis duo tribuni 
plebis cum aedile, qui, si casus daretur, proconsulem reducerent. 
Atque hoc quidem violentius actum. Sed fiebat haud raro ut, si 
quis magistratus manifesto crimine teneretur, senatus eum cogeret ut ipse 
sese nocens magistratu abdicaret indicandumque praeberet. Sic rem actam 
esse in Catilinaria coniuratione legimus apud Sallustium bell. Catil. c. 47. 
Cum P. Lentulus praetor a Cicerone in curiam inductus maiestatis crimi- 
nibus obiectis purgare se non potuisset, senatus decrerit ut abdicato ma- 
gistratu in cusltodia haberetur. Intellige ipsum se Lentulum magistratu 
abdicasse, neque enim repugnavit consensu tribunorum plebis cum senatu 
