de legibus iudieüsque repetundarum. 5 
territus: quodsi repugnasset, ad populum res ferri debuisset. Eiusmodi 
abdicationum, quae postulante senatu fiebant, plena est imperatorum aetas, 
tum cum populi potestas in creandis magistratibus senatui obtigerat. Apud 
Tacitum Annalium lib. XII, c. 44 Octavius Sagitta, tribunus plebis, Pon- 
tiam ob amoris impotentiam ferro necaverat. Itaque postulatus apud 
consules a patre interfectae, postguam tribunatu abierat, sententia patrum 
et lege de sicarüs condemnatus est. Postquam tribunatu abierat, ait Ta- 
citus parum perspicue. Nam Ernestius quidem intelligit post annum ma- 
gistratus (1): ego contra putarim eum consensu senatus coactum esse ipsum 
sese abdicare, ut iudicari posset. Neque enim ratio erat ulla ut homi- 
cidii manifestus ad finem anni magistratu fungeretur. Sic in historia Ti- 
berii adhuc moderate imperantis apud Dionem Cassium lib. LVIII, 21 
legimus praetorem, cum impietatis in prineipem argueretur, curia exces- 
sisse et deposita veste magistratuali redisse ac postulasse ut statim accu- 
satio perageretur tamquam de privato. Nimirum abdicaverat semet ipse 
magistratu exuta purpura. Cf. Dionem Cassium lib. LIX, 23 et LX, 15 
Areımovtes AV Koxnv agıOAVau. 
Quae cum ita se habeant, redimus ad illud quod supra posuimus, 
eos, qui potestate aliqua a senatu aut populo Romano instructi erant, 
dum eam haberent, non potuisse in ius vocari. Quod institutum cum 
magnopere perlineret ad auctoritatem magistratuum firmandam imperiique 
reverentiam augendam, graviter tamen premebat eos qui imperio erant 
subiecti. Ac civium quidem Romanorum condicio cum omnino tum in 
urbe aliis quibusdam institutis vetustis adversus illorum iniurias satis de- 
fendebatur, legibus latis de provocatione ad populum (vide Livium X, 9 
et Ciceronem de rep. II, 31), de multarum quas magistratus imponere 
possent modo (Liv. II, 52. IV, 30), de poena capitali non sine populi 
iussu imponenda (vid. Cic. de legibus III, 19), de tergo libero (Liv. X, 9. 
Sallust. Catil. 51), exilio permisso, denique complurium magistratuum pari 
aut maiore potestate (Cic. de legibus III, 3 pr. in Verr. I, 46 $. 119). Quae 

(‘) Ita sane memoriae prodidit Dio Cassius libro LV, 10, cum inter adulteros Iuliae 
etiam tribunus plebis esset, sub Augusto, non prius de eo iudicatum esse (lege Iulia de 
adulteriis) quam cum magistratus annum confecisset. Nam sine dubio wgiv dregExı cum 
Valesio legendum est pro eo quod vulgatur zAyv Öasrareı. Verum haec legum reverentia 
et clementia Augusti erat, nondum comitiis in senatum translatis. 
8.3. 
Civium 
Rom. 
praesidia 
adversus 
magistr. 
