16 Car. ZumPr, 
caretur, ut ait Cicero p. Rabirio ad Quirites c. 4, quod si factum esset, 
populus perduellionem iudicaret, ut ex Plutarchi vita C. Gracchi ec. 4 
adiicimus. Hac re imprimis senatus potestas in quaestionibus extra ordi- 
nem decernendis mandandisque tollebatur, contra iudieiorum publicorum 
et quaestionum ordinariarum vis et auctoritas firmabantur. Neque nova 
ea lex erat, immo vetustissima, quoniam lege xır tabularum nemini po- 
testas iudicandi de capite civis Rom. competeb.t, nisi populo aut cui 
populus permiserat. Permiserat autem populus iis praetoribus, qui quae- 
stiones legitimas, i.e. singulari lege constitutas, exercebant. Sempronia 
vero lex proprie P. Popillium Laenatem petebat, qui consul a. 132a. Chr. 
post caedem Tib. Gracchi quaestionem solo senatusconsulto mandatam 
de sociis seditionis Gracchanae crudeliter exereuerat. Neque hoe latuit 
Laenatem, qui illico in exilium ivit, quo facto populus ei, auctore 
C. Graccho, aqua‘.et igni interdixit (!). 
Idem C. Gracchus legem tulit, repetundarum legibus affınem et 
in eo maxime similem, quod solos magistratus aut potestate publica prae- 
ditos petebat, sed multo acriorem, ne quis iudicio circumveniretur, qua 
lege senatores et ii, qui magistratum populi Rom. habebant, publico iu- 
dicio subiiciebantur, si quis eorum coisset, convenisset, consensisset, falsum 
testimonium dixissel, quo quis iudicio publico condemnaretur. _Auctor est 
Cicero p. Clu. c. 54—57, cum docet hoc ipsum, quod posui, caput legis 
Corneliae de sicariis et veneficis fuisse olim legem Semproniam. Hanc 
legem pro plebe, non in plebem latam dicit idem in ead. or. c. 55 8. 151, 
latissimeque demonstrat, eos solos, quos dixi, senatores et qui magistratu 
fungerentur, ea teneri. Atque hoc idem in legis Corneliae excerptis, quae 
in pandecte leguntur, mansit: 1. 1 Dig. ad legem Cornel. de sicar. et 
venef. (XLVII, 8) Hac lege tenelur, qui, cum magistratus esset publi- 
cope iudicio praeesset, operam dedisset, quo quis falsum indicium profite- 
relur, ul quis innocens convenirelur, condemnaretur. WVides in Digestis 
omitti senatorum mentionem, et corrupti iudieii crimen ad unam testium 
corruptionem restringi. Qua in re nobis quidem insolens videbitur, in 
una hominum classe vindicari, quod ubique ultione dignum est. Sed sic 


(‘) Post C. Gracchi necem restitutus est in civitatem rogatione L. Bestiae trib. pl. 
Tanta rerum et anımorum facta erat conversio. 
