de legibus iudicüsque repetundarum. 21 
satis eredo, quod inscriptionem maximis litteris quasi indubitatam in ta- 
bula posuit. Itaque nihil tutius quam ut quae legis illius fragmentis con- 
tinentur componamus, eaque num jis conveniant, quae de legis Serviliae 
argumento certo traduntur, exploremus: quodsi invenerimus in una quidem 
sed maxima re summam esse differentiam, fatebimur, cum Servilia esse 
non possit, esse Aciliam. Age igitur, quid statuitur legis aeneae fragmen- 
tis, quae supersunt? Compositionem partium, qualis a Klenzio facta est, 
accipio; deperditorum verborum restitutionem non sequor, nisi cam, quae 
repetitionibus continetur. 
Lex igitur constituit 
1. Ne quis magistratus populi Rom. sive per se, sive per aliquem, 
qui in eius potestate sit, aut a cive Rom. aut ab ullo eorum, qui in di- 
cione amieitiave populi Rom: sint, pecuniam auferat, donumve aceipiat, 
quod ultra certam quandam summam sit. Qui contra fecerit, ut de eo 
iudieium fiat, postquam magistratu abierit. 
Magistratus appellantur in lege omnes, quibus ius est in senatu sen- 
tentiam dicendi, et praeter eos ım viri agris dandis assignandis, ıı viri ca- 
pitales, tribuni militares quattuor primarum legionum i. e. urbanarum, 
quae quotannis, ut praesto essent consulibus, conscribi solebant. Hinc 
intelligitur etiam hos fere e senatoribus creari solitos esse, id quod de 
tribunis militum quattuor legionum patet etiam e Ciceronis loco in Verr. 
act. Ic. 10,8. 30. Sed etiamsi senatores non fuerint, existimo eam ob 
causam in lege nominatos esse, quod nocendi potestatem maiorem habe- 
bant, quam reliqui magistratus qui minores dicuntur. 
Modum, quem in dono munere capiendo magistratus non transgre- 
derentur, ni lege repetundarum teneri vellent, definitum fuisse in lege patet 
e versu2, sed pecuniae summa interiit. In lege Iulia repetundarum cen- 
tum aureorum i.e. denum milium HS fuit: minus fuisse in lege Acilia, 
pro pecuniae copia, quae illa aetate fuit, verisimile est. 
2. Ut eo quidem anno, quo lex perlata fuerit, a praetore pere- 
grino, deinde autem reliquis annis ab eo, cui quaestio repetundarum obve- 
nerit, 450 iudices legantur ex iis civibus Romanis, qui magistratum eum, 
qui supra dietus est, non gesserint, neve senatores sint aut fuerint, neu 
senatoris patres aut fratres filiive, qui maiores sint xxx, minores Lx annis, 
qui mercedem a populo non accipiant, neve iudicio publico condemnati 
