22 Car. ZUMPT, 
sint. Ut ex his450 iudieibus accusator et reus uterque 100 edant, uter- 
que 50 ex iis quos adversarius ediderit eligant, utque hi centum eam rem 
iudicent in perpetuum, i.e. donec sententia pronuntiata fuerit. 
Hac igitur lege census non definitur, infra quem qui censi sint inter 
iudices non legantur. Itaque etiam homines de plebe admittebantur, non 
solum equites Romani. 
3. Ut reus vades det, se certo die ad iudicium affuturum. Quodsi 
prius quam res iudicata sit in exilium abierit, condemnetur, bonaque eius 
publice possideantur: e quibus si tantum non redierit, quanti lis aestimata 
erit, vades in quantum vadimonium constitutum fuerit teneantur, pecu- 
niaque ab jis exigatur, ceterum ea res ipsis fraudi ne sit. 
4. Constituuntur complura de litteris testibusque conquirendis, au- 
diendis, interrogandis: praetor ut interroget, iudex ne quid disputet, 
deinde si iudex, qui eam rem ex hac lege quaerat (videtur is diei, qui 
hodie princeps est iuratorum) si igitur is causam non noverit, quid tum 
praetori faciendum, pronuntiandum sit (versuxwvı). Tum duo legis ca- 
pita inseribuntur iudices in consilium quomodo eant, et de reis quomodo 
iudicetur. 
Haec omnia a versuxxx usque ad versum zyı Kl., quia nimis multa 
interciderunt,, satis certo expleri nequeunt. Sed unum perspicuum est, 
tum demum de reo iudicari, cum duae parties iudicum qui adsint, satis 
sibi rem liquere pronuntiaverint ut iudicare possint. Tum lex iubet ut, 
semotis iis qui iudicare negarint, illis, qui paratos sese ad iudicandum 
ostenderint, sorticulae dentur quae caute in sitellam coniiciantur. Ac 
sequuntur continuo duo capita de reo condemnando et de reo absolvendo, 
prouti plurimae sententiae ceciderint. 
Hine intelligitur errasse Klenzium, quod iudieibus ita sorticulam 
datam esse censuit, ut aut condemnatoriar, aut absolutoriam, aut tertiam 
sententiam inscriberent qua sibi non liquere testarentur, atque in eam 
rationem legis verba supplevit (versu L, pag. 61). Nam facile perspieitur 
legis verba de iudice sö rem non norit, item de iudieibus in consilium 
euntibus antequam iudicent (1), eo pertinere, ut, si nondum iudicibus de 

(') Sublata ampliatione, cum iudicandum erat iudicibus sive rem norant, sive nondum 
etiam norant, missio in consilium eadem erat atque iudicatio. Itaque non errat Pseudo- 
