8. 13. 
De Servi- 
li Glau- 
ciae legi- 
bus. 
28 Car. Zumer, 
Verumtamen, ut supra vidimus, iudiciaria lex Q. Servilii Caepionis 
cito abrogata est. Servilius Glaucia rursus iudicia ad equestrem or- 
dinem rettulit, idemque novam repetundarum legem prioribus, ut con- 
stat, duriorem tulit. 
Quaeritur autem, utrum Glaucia in tribunatu plebis, quem gessit 
anno 104, an praetor, in quo magistratu occisus est, anno 100 a. Chr. nat. 
eam legem tulerit, item, quam quaestionem nuper Klenzius in explicanda 
Acilia lege movit, utrum lex de iudiciis transferendis peculiaris fuerit, 
an, quod Klenzius sustinuit, pars tantum legis novae de pecuniis repetun- 
dis. Atque ego quidem non dubito quin Servilius Glaucia legem iudi- 
ciariam tribunus pl. tulerit, nec quin ea lex diversa fuerit a nova lege 
repetundarum, quam et ipsam in eodem tribunatu ab eo latam contendo. 
Videamus breviter quae tum agitatio reip. fuerit. Servilius Caepio 
cos. a. 106 possessionem iudiciorum equestri ordini eripuerat, auctorita- 
temque nobilibus ac senatui restituerat. Horum gratia fretus cum exer- 
eitum duceret in Gallia, et avarissime socios tractavit, et insequenti anno 
cum proconsul imperium continuasset, contumaciter adversus consulem 
Cn. Manlium egit. Itaque cum ambo a Cimbris turpissime victi\essent, 
omnis furor popularis factionis erupit. C. Marius, nobilium crux, ab- 
sens consul creatur, Caepioni abrogatur imperium et dies dieitur ad po- 
pulum, agente C. Norbano trib. pl., damnatur Caepio et publicatis bonis 
in exilium eiicitur (1). His factis inseq. anno (104 a. Chr. nat.) undique 
impetus fieri coeperunt adversus opes nobilium. Cassius Longinus eos 
vexavit, On. Domitius lege de sacerdotiis lata sanctissimum ius, quo ma- 
xime gloriata erat, nobilitati eripuit. C. Servilius Glaucia tribunus plebis 
et ipse erat, homo e summis et fortunae et vitae sordibus emersus, ut 
ait Cicero in Bruto c. 62. Putamusne eum moram interposuisse ullam, 


(‘) Ei nimis indulgenter Cicero in Bruto c. 35 fortunam belli crimini, invidiam populi 
calamitati fuisse dieit. Nam nocentem fuisse historia clamat: vide Dionem Cassium edit. 
Reimar. Tom. I pag. 41 sq. Strabonem lib. IV pag. 188. Damnatus Q. Caepio, si Valerio 
Maximo IV, 7, 3 fides habenda, in carcere tenebatur, donec L. Antistius Reginus trib. pl. 
eum liberavit, nec solum liberavit, sed etiam fugae comes extitit. Illum quidem postea 
Smyrnae exulem vixisse Cicero orat. p. Balbo c. 11 tradit. Ingens huius et alterius minoris 
Q. Caepionis confusio est in indieibus Ciceronianis et libris historicis, Annales meos non 
excipio ad annum 95 a. Chr. nat., quae res pertinet ad annum 105. 
