34 Car. Zumert, 
M. Scauro testimonio proscissus esset, nihilominus absolutus traditur a 
Valerio Max. VIII, 5, 2. Quo anno incertum est, sed, si post praetu- 
ram, fortasse a. 106, si ex proconsulatu, a. 102, consul enim fuit a. 104. 
C. Memmium repetundarum reum idem M. Scaurus testimonio 
laesit, nec tamen damnavit. Auctor est Valerius Max. loco paulo ante 
laudato. Post praeturam accusatum esse patet, cum consulatum petens 
a. 100 occisus sit: itaque vel hoc vel proximo priore anno. 
Ad annum 102a. Chr. Pighius C. Cosconii cetera ignoti iudieium 
refert, quem Valerius Maximus VIII, 1, 8 tradit lege Servilia reum, cum 
plurimis et evidentissimis eriminibus teneretur, eam ob causam esse abso- 
lutum, quod accusatoris eius, Valerii Valentini, turpe et obscoenum 
carmen in iudicio reeitaretur, quo audito iudices hunc noluerunt victorem 
decedere, qui impudicitiae causa ipse quoque deberet accusari. Appa- 
ret, quam non ad legis formulam adstrietae iudicum sententiae fuerint. 
Item huc pertinere videtur L. Lucullus, Pontiei pater, qui cum 
anno 102 propraetor Siciliam rexisset, maleque adversus fugitivos rem 
gessisset, postea accusatus est a Q. Servilio augure #Aor4s (ut ait Plutar- 
chus init. vitae L. Luculli) ac damnatus est. Gf. Cie. in Verr. 1V, 66 cum 
annotatione interpretum. Kioryv scio esse furtum, quod crimen in ma- 
gistratu magis videtur esse peculatus. Sed quem peculatum praetor pro- 
vinciae facere potuerit parum intelligo, nec dubito quin a Graeco homine 
repetundarum iudieium zAowns diay vocatum sit, sicut certe ab eodem 
Plutarcho in vita Ciceronis c. 9 vocatur. Qui tum vicerat Servilius 
non multo post a L. et M. Lucullis adolescentibus, patrem uleiscentibus, 
et ipse accusatus est, nescio quo crimine, fortasse item repetundarum, 
quippe quod promptissimum esset, nec tamen damnatus. 
Anno 98 sine ulla dubitatione lege Servilia repetundarum accusatus 
est M’ Aquillius ex Sicilia, actore L. Fusio, sed servatus singulari di- 
cendi artificio M. Antoni, cum alioquin culpae affınis videretur. Cf. 
Cic. de orat. II, 47 et in Verr. lib. V, 1 cum annotatione nostra. 
Nescimus qui fuerint T. Coelius et C. Maso, nec quo anno 
eorum iudieium fuerit: sed constat ex Ciceronis orat. p. Balb. c. 23 lege 
Servilia damnatos esse, et eiusdem legis beneficio Tiburtes homines, i. e. 
Latinos, factos esse cives Romanos. Ac verisimile est hoc fere temporis 
tractu accidisse. 
