40 Car. ZumPpr, 
mnavit, quod instrumenlis suis, cum praeesset provinciae, falsum_ fecit. 
Erat denique lex Cornelia de maiestate, et populi iudicium de per- 
duellione (vid. Cic. in Verr. lib. I, c.5) quo eiusmodi crimina, quae in 
avaritiae rationem non caderent, pertinebant. Ac fatendum est legem 
repetundarum Corneliam in quibusdam rebus indulgentiorem fuisse quam 
veteres, multaque alia diligentius cavenda reliquisse legi Iuliae. Ne fe- 
nerarentur pecuniam in provincia vetitum quidem erat magistratibus Ro- 
manis (vid. Cic. in Verr. III, 728.169), sed quod olim velitum fuerat, ne 
emptiones facerent in provincia (cf. supra p. 11), lege Cornelia non com- 
prehendebatur. Queritur enim Cicero in Verr.lib. IV c.5 veteres illas 
leges esse, quae prohibeant, reumque emptionis iure, si modo bona ra- 
tione emerit, se tueri posse concedit. Üf. etiam in Verr.I, c. 22 sq. 
ubi de multis emptionibus rerum pretiosarum in provincia factis ab eo, 
qui potestatem publicam habebat, sine ulla iuris dubitatione agitur. Ne- 
que aliam vexationem sub specie caritatis atque honoris adversus provin- 
ciales grassantem prohibuit Sulla, quod pecuniae in provincia, scilicet a 
volentibus, conferri solebant ad festos dies nomine praetoris celebrandos 
(sicut celebrabantur in Asia Mucia, in Sicilia Marcellia, postea Verria 
vid. Cie. in Verr. II, 21) ('), item ad statuas praetori ponendas, quae pe- 
cuniae adeo ad ipsum praetorem officiose deferebantur, ut eas statuas 
sibi collocandas curaret: unum hoc Cornelia lex constituit, repeti posse 
pecuniam, ni proximo quinquennio consumpta esse. Vide Ciceronem 
in Verr. II, 58 sq. 
Relinquitur igitur poena condemnatorum, quam Sulla auxerit. Ea 
quae fuerit lege repetundarum Cornelia si quaeras, varias opiniones inve- 
nies. Incipiamus ab antiquissima Pseudo -Asconii ad Cic. in Verr. lib. I 
c. 13: Duae res, ait, consequebantur damnationem, altera redditio pecu- 
niae üs, ad quos pertinebat, in qua vel simpli vel dupli vel quadrupli ra- 
tio ducebatur, altera exilium(?). Hoc quam ambigue dictum sit unicuique 
patet. Nam hoc ipsum quaerebamus, utrum simplum an duplum an 
(') Dieit Cicero p. Flacco c. 23 sqq. de tali pecunia in Asia L. Flacci patris nomine 
collata et Trallibus deposita, quam posthac Flaccus filius non adhibitam ad patris honorem 
iure abstulerit. Num iure, magnopere dubito, ni ad eam ipsam rem adhibuerit. 
(?) Idem ille annotator ad Cic. libr. in Verr. c. 3 aestimationem litis et exilium repetit. 
