44 
Car. ZumPer, 
tente illo nec quiequam opponente, res pro confessa erat, nihilque re- 
stabat aliud nisi ut lis aestimaretur, poenaque legis applicaretur. Sed 
tanta stultitia neminem unquam fuisse credibile est, ut sponte in se sus- 
ciperet, quo peius accidere non poterat etiamsi condemnatus esset. Ita- 
que negabat se fecisse, aut causas proferebat cur non esset contra le- 
ges(')., Tum igitur accusator se rem probaturum declarabat, sicut Cicero 
in hac causa professus est, se Verrem eo nomine persequi, quod qua- 
dringenties HS a Siculis contra leges abstulisset, eamque ob causam ex 
lege Cornelia millies HS repetere (?). Utrum hoc scriptum ediderit in 
libello, an tantum voce pronuntiarit, ut praetor in tabulas referri iuberet, 
in hoc quidem iudicio nescimus. De libellorum ab accusatore tradito- 
rum inscriptione lex 3 Dig. de accusationibus (XLII, 2) agit: sed certum 
est in tabulas a praetore quod actum erat relatum esse, ac subscripsisse 
accusatorem ‚se professum esse, causa breviter comprehensa. Vide ean- 
dem legem Dig. et Asconium in comment. ad Cic. Milonianam p. 55 Orell. 
Praetor igitur nomen Verris recepit, isque exinde reus vocari coepit. Tum 
Cicero dies 110 postulavit, ut testes litterasque in Sicilia conquireret, cu- 
iis rei amplissimam ei facultatem lex dabat(°). Dilata igitur post diem 
decimum et centesimum rei actione (*), Cicero comitante L. fratre pa- 

(') Lege aliqua interrogari Latine dicitur pro accusari, non quidem a Cicerone (nisi uno 
in loco orationis dubiae p. domo 29 Quis me unguam ulla lege interrogavit? quis postulavit? 
quis diem dixit?) sed ab aliis scriptoribus, Sallustio, Velleio, Tacito. Hoc patet, postulare 
et lege interrogare et reum facere et nomen alicuius deferre promiscue dieci pro eo, quod 
est accusare. Ceterum quod de fatente reo posuimus, auctorem habet scholiastam (qui Asco- 
nius falso dieitur) Cic. lib. IT in Verr. 8.5 (p. 128 Orell.) Quid est reum fieri, nisi apud prae- 
torem legibus interrogari? (Cum enim in ius ventum esset, dicebat accusator apud praetoremn 
reo: Aio te Siculos spoliasse. Si tacuisset, Üis ei aestimabatur ut victo; si negasset, 
petebatur a magistratu dies inquirendorum eius criminum, et instituebatur accusatio. Nec 
sane video quid iudicio opus fuerit, si nocens omnia fateretur. Verum si satisfacere volu- 
isset iis, quibus iniuriam feeisse argueretur, ab initio ne postulatus quidem esset. Geibius 
contra multis verbis demonstrare vult iudicio omnino opus fuisse, etiamsi reus fateretur. 
Dicit enim de deprecatione statuendum fuisse. At si deprecatur reus, opponit aliquid cur 
non condemnetur. Sed non est tanti de re incredibili disputare, nec tamen adeo otiosos 
fuisse puto Romanos iudices, ut, si luceret, inquirerent cur luceret. 
(?) Gie. act. I extr. lib. I, 10. divin. 5. 
(°) ic. in Verr. IV, 66. 
(*) Ni talis causa erat longioris diei edicendi, praetor fere decimum diem edicebat rei 
