64 Car. ZumPr, 
ornati, quique fere senatorii ordinis essent. Nam generaliter definit 1. 4 
Dig. de leg. Iul. repet. Haec lex pertinet ad eas pecunias, quas quis in 
magistralu, potestale, curalione, legatione vel quo alio officio, munere, 
ministeriove publico cepit, vel cum ex cohorte cuius eorum est. Item 1. 6 
ei.tit. In comites quoque iudicum (ij. e. magistratuum) ex hac lege iudi- 
cium dalur. Quocirca miramur, quod Cicero pro Rabirio Postumo c. 6 
dieit, in senatu anno 55, referente Cn. Pompeio consule, quaesitum esse 
num tribuni, praefecti, scribae, comites omnes magistratuum lege Iulia 
tenerentur, ac restitisse tum senatum illi legis interpretationi nec equestri 
ordini novum ignem subüci sivisse. Miramur autem eam ob causam, quod 
nequaquam videtur dubitari potuisse quin illi praetoris comites, siquidem 
et ipsi publico munere fungerentur, quamvis non essent senatorii ordinis, 
re vera lege Iulia comprehenderentur. Existimo autem id tum quaesitum 
esse in senatu, num comites praetoris, etiamsi nullo proprio crimine, sed 
communi cum praetore, tamquam eius administri, implicarentur, una cum 
illo magistratu suo lege Iulia repetundarum tenerentur. Hoc tum pau- 
cae acerbae sententiae censebant, reliquae longe plures negasse dieuntur: 
nec sine ratione idonea, quod illis minoribus comitibus, qui non essent 
senatorii ordinis, simpliciter parendi officium iniuncetum videbatur. Verum 
hoc non pertinet ad id quod aliquis eorum suo nomine sine auctoritate 
magistratus peccasset: quamquam Cicero, causae suae serviens, rem ita 
universe tractat, ut illud, si fieri possit, efficere velle videatur, omnes 
qui non essent senatorii ordinis liberos lege Iulia esse. 
Ad severitatem iudieiorum de pecuniis repetendis hoc quoque lex 
Iulia adiunxit, quod actionem in heredes dedit intra annum a morte 
eius, qui arguebatur: v.1.2 Dig. de leg. Iul. repet. cum olim cum morte 
rei videatur etiam crimen extinctum esse, supra p. 57 extr. 
Restat ut de poena lege Iulia damnatorum videamus. Ea quin 
gravior fuerit, quam quae lege Cornelia constituta est, vix dubitandum 
videtur. Illa autem litis aestimationem in duplum et dimidium induxerat, 
lege Iulia quadruplum videtur fuisse, si Iustinianei codieis titulo ad 
leg. Iul. repetundarum (IX, 27) ad hanc rem uti licet, ubi plus semel eius 
poenae mentio fit, non addito tamen ex vetere lege Iulia esse. Sed ni- 
mirum cum in libera republica reliqua poena non posset pro admissi 
gravitate augeri (id quod sub imperatoribus factum esse constat), consen- 
» 
